Aceleci Çocuk

Bir varmış, bir yokmuş, Allah’ın kulu çokmuş. Zamanın birinde evli bir karı koca varmış. Bunların çocuğu olmazmış. Kadının etmediği dua kalmamış. Bir gün kocasını da yanına alarak son bir umutla türbeye gitmiş. O senenin bitiminde kadın hamile kalmış ve bir oğlan çocuğu doğurmuş. Çocuk gün geçtikçe büyümeye başlamış. Bu çocuk zeki, çalışmayı seven aynı zamanda da kurnaz bir çocukmuş. Günlerini babasına yardım ederek, okuluna giderek geçiriyormuş. Bir gün annesi babasına ekmek çıkını hazırlamış. Bunu da oğluna verip tarlaya göndermiş. Oğlan tarlanın yolunu tutmuş. Gide gide tarlaya varmış. O esnada babası tarlayı sürüyormuş. Oğlan sürülen yeri çiğnememek için seslenmiş: — Baba, baba! Tarlanın ne tarafından geleyim, demiş. Babası oğlunun tam olarak ne dediğini anlamamış. Ona: — Ortasından götür, ortasından, diye karşılık vermiş. Zaten acıkmış olan çocuk, babasının sözleri üzerine ekmeğin ortasını yemeye başlamış. Ekmeğin ortasını yedikten sonra tekrar seslenmiş: — Baba, baba! Ne taraftan geleyim, demiş. Babası oğluna bakıp sol tarafı işaret etmiş. Baba böyle yapınca oğlan kalan ekmeği de yemiş. Öğle olunca baba, oğlunun yanına gelmiş: — Oğlum, hani ekmek getirmedin mi, diye sormuş. Oğlan da: — Baba, sen ortadan soldan götür, deyince ben de ekmeği ye dediğini düşünmüştüm, demiş. Zaten yorgun ve acıkmış olan baba, oğluna kızmış. Onu yiyecek bir şeyler getirmesi için tekrar eve göndermiş. Oğlan evden ekmeği alıp gelmiş. Hiçbir şey sormadan da ekmeği babasının yanına götürüp bırakmış. Böylece baba ekmeğine ulaşıp karnını doyurmuş. Acele eden çocuk da iyice anlayıp dinlemeden bir iş yapmamış.