Açgözlü Kardeş

Bir zamanlar, köyün birinde bir adam yaşarmış. Bu adam gayet zenginmiş. Köydeki fakir fukaraya elinden geldiği kadar yardım edermiş. Allah bu adama üç tane erkek evlat nasip etmiş. Adam üç oğlunu da birbirinden ayırt etmemiş. Birine ne yaparsa diğerine de yaparmış. Gel zaman git zaman, çocuklar büyümüş. Babalarına tarlada tapanda* yardım etmeye başlamışlar. Kardeşlerin en küçüğünde biraz fesatlık varmış. Babasının tüm malı kendisinin olsun istermiş. Ağabeyleri zaman zaman bunun farkına varsalar da babalarını kırmamak için ses çıkarmamışlar. Küçük kardeş ise her seferinde babasını ağabeylerine karşı kışkırtırmış. Babasının yanında farklı, ağabeylerinin yanında farklı konuşurmuş. Çocuklar yerinde sayar mı? Serpilip gitmişler bir zaman sonra. Baba da çocuklarını teker teker evlendirmeye başlamış. Tencere düşüp kapağını bulur ya, küçük oğlan da tam kendi gibi fesat, hilebaz bir eş almış. Babaları çocuklarım birbiriyle iyi geçinsin, birbirine destek olsun istermiş ama küçük oğlan da hanımı da buna yanaşmazmış. Üç kardeş birlikte böyle yaşarken bir taraftan da tarla işlerine koşuştururlarmış. Bütün sene birlikte çalışıp sene sonunda çıkan ürünü eşit olarak paylaşırlarmış. Küçük kardeş bu duruma birkaç sene razı olmuş. Birkaç senenin sonunda babasına şikâyetlerde bulunarak ağabeylerinin kendi payına düşeni vermediklerini söylemiş. Baba bu duruma her ne kadar inanmasa da aklının bir köşesinde tutarmış. Çünkü hiçbir evladına haksızlık etmek istemezmiş. Bir gün küçük oğlan, hanımıyla baş başa vermişler, babalarını kandırmak için bir plan yapmışlar. Yıl sonunda karı-koca önce bölüştükleri mallara razı gibi görünmüşler. Daha sonra kendi ürünlerinin büyük bir bölümünü gizlice ağabeylerinin mallarına katmışlar. Sonra da babalarının yanına gidip ağabeylerini şikâyet etmişler. Baba söylenenlere pek inanmasa da oğlunu kırmamak için gidip oğlunun ürününe bakmak istemiş. Bir de ne görsün! Gerçekten de her şey küçük oğlanın anlattığı gibiymiş. Büyük bir öfkeyle diğer oğullarını yanına çağırmış. Onları bir güzel azarlamış sonra da oğullarına kul hakkı yemenin ne kadar kötü olduğundan bahsetmiş. Büyük kardeşler babalarına karşı gelmek istemediklerinden dolayı ses etmemişler. Olayın aslını çok geçmeden öğrenmişler. Ama baba büyük oğullarına ceza vermek istediği için onların buğdaylarını alarak küçük oğluna vermiş. Küçük oğlan ve karısı buna çok sevinmişler. Bir sürü malımız oldu, diye bayram etmişler. Bu arada iki büyük oğlan bir müddet fakir kalmışlar ama babalarını da üzmemişler, sabretmişler. Gel zaman git zaman babayla küçük oğul, buğdayları öğütmek için değirmene gitmişler. Değirmenci de gün görüp geçirmiş bilge bir adammış. Baba değirmenciye selam vermiş, değirmenci selamı almış. Kısa bir hoş beşten sonra değirmenci babaya: — Diğer çocukların buğdayları da mı bu çuvalın içinde, onlar nerede? Hasat vakti oğulların bana gelip yardım istediler. Ben de gelip tüm buğdayları eşit bir şekilde üçe böldüm ve herkesin payını dağıtmıştım, demiş. Bunları duyan baba şaşırmış, küçük oğlanın ise utancından yüzü kıpkırmızı olmuş. Baba buğdayı öğüttükten sonra oğullarını değirmene çağırmış. Onları anlayıp dinlemeden yargıladığı için evlatlarından özür dilemiş. Haklarını iade etmiş. Küçük kardeşin hakkını da onlara paylaştırmak istemiş ancak iki ağabeyin gönlü buna razı olmamış. Yüce gönüllülük yapıp kardeşlerini affetmişler. Küçük kardeşlerinin hırsını hoş görüp onu affetmişler. Küçük kardeş ağabeylerinin bu davranışları karşısında daha çok utanmış, yaptığının yanlış olduğunu anlamış, hatasından pişman olmuş. Ağabeylerine öfkesine, kibrine ve açgözlülüğüne yenik düştüğünü belirterek onlardan özür dilemiş. Gönlü zengin olanın elinin de zengin olacağını ağabeylerinden öğrenmiş. O günden sonra daha cömert, paylaşımcı, kanaatkâr ve mutlu bir hayat sürmüş. Onlar ermiş huzura darısı tüm huzursuzların ve açgözlülerin başına… * tapan: Tarlaya atılan tohumu örtmek için gezdirilen, ağaçtan geniş araç; sürgü.