Baba Öğüdü

Baba Öğüdü

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın birinde geçimini çobanlık yaparak sağlayan bir baba ve üç oğlu varmış. Oğulları yıllar geçtikçe gençleşip serpilirken baba güçten düşüyormuş. Baba bir gün oğullarını yanına çağırmış. Onlara:

— Evlatlarım! Benim artık değil hayvanlarımızla ilgilenmeye, ayakta durmaya bile mecalim kalmadı.

Buralarda çobanlıktan başka geçiminizi sağlayacak bir iş bulamazsınız. Yalnız size bir öğüdüm olacak. Bu öğüdümü sakın aklınızdan çıkarmayın. Sakın ama sakın çobanlık yaparken geceyi çeşme başında, dağ başında, terkedilmiş ağılda ve mağarada geçirmeyin, demiş.

Küçük oğlan merakına yenik düşerek: 
— Peki neden baba, diye sormuş.

Babası:
— Oğlum, siz benim dediklerime kulak verin. Oralarda uyumayın, uyumayın, uyumayın, demiş.

Küçük oğlan babasının dediklerini dikkate alırken iki ağabey, söylenenleri önemsememişler. Söylenenlerin doğru olup olmadığını görmek için de ilk gecelerini çeşme başında geçirmişler. Gece, kardeşlerinin uyumadığını gören ağabeyler: 
— Neden uyumuyorsun sen, diye sormuşlar.

Küçük kardeş:
— Uykum yok benim, siz uyuyun, demiş.

— Sen babamın dediklerine mi inandın? Çok yoruldun, hadi uyu artık, demişler.

Küçük kardeş:
— Hayır, ben uyumayacağım ağabey. Siz uyuyun, demiş.

Ağabeyler uyumuşlar. Daha sonra küçük kardeş çeşmenin yanında kocaman bir yılan görmüş. Hemen yılanı etkisiz hâle getirip çuvala koymuş. Sabah olunca küçük kardeş ile ağabeyleri hayvanları otlatmaya çıkmışlar. Akşam havanın karardığını gören ağabeyler, küçük kardeşlerini bu sefer de dağ başındaki eski ağılda uyumaya zorlamışlar. Küçük kardeş babasının öğüdüne uyarak yine uyumamış.

Yorgunluktan gözleri kapanacağı sırada duyduğu ses ile irkilmiş. Karşısında, gözleri ateş gibi parlayan kocaman bir ayı görmüş. Ayı tam ona saldıracakken ayıyı boynundan tuttuğu gibi çuvala, yılanın yanına koymuş.

Sabah olduğunda ağabeyler kardeşlerine:
— Sen iki gündür sırtında ne taşıyorsun öyle, diye sormuşlar.

Küçük kardeş:
— Hiçbir şey. Eşyalarım var içinde, öylesine taşıyorum bu çuvalı, demiş ve hayvanlarını otlatmaya devam etmiş.

Karanlık çökmüş, ağabeyler bu sefer de geceyi mağarada geçirmeye karar vermişler. Mağaraya gidince küçük kardeşlerine:
— Sen yine mi uyumuyorsun? İki gecedir başımıza hiçbir şey gelmedi, bu gece de bir şey olmayacak, merak etme, demişler.

Küçük kardeş:
— Hayır, ben uyumayacağım. Uyumak istiyorsanız siz uyuyun ağabey, demiş.

Ağabeyler uyumuşlar. Küçük kardeş de etrafı kolaçan etmek için mağaranın içine doğru yürümüş. Mağaranın içinde tam tamına yedi başı olan ve küçük kardeşe ateş püskürten bir ejderha görmüş. Hemen ejderhayı etkisiz hâle getirip onu da çuvalın içine koymuş. Sabah olunca üç kardeş evlerine gitmeye karar vermişler. Evlerine yaklaştıklarında ağabeyler küçük kardeşlerine:

— Bak bu gece yine bir şey olmadı. Boşu boşuna uyumadın, şu hâline bak,  demişler.

Eve gelip babalarına da:

— Bak baba, öğüdün boşa çıktı. Hepimiz sağ salim karşındayız. Senin bu saf oğlun da üç gece uyumadı, demişler.

O esnada küçük kardeş sırtındaki çuvalı önlerine boşaltmış. Olan biten her şeyi bir bir anlatmaya başlamış:
— Sizin babama inanmayacağınızı bildiğim için üç gece boyunca uyumadım. Gittiğimiz her yerde karşıma mücadele etmem gereken bir hayvan çıktı. Size zarar gelmesin diye hepsini öldürüp çuvala koydum. Üç gündür bu çuvalı sırtımda bu yüzden taşıdım. Şimdi her şeyi anladınız mı, demiş.

Verdiği öğüdü sadece küçük oğlunun tuttuğunu gören baba:
— Kardeşiniz benim öğüdümü dinleyip sizin hayatınızı da kurtarmış. Şimdi baba öğüdü ne kadar önemli anladınız mı, demiş.

Ağabeyler bin pişman olup hem babalarından hem de kardeşlerinden özür dilemişler. Bir daha babalarını dinlememezlik yapmayacaklarına söz vermişler. O günden sonra atalarının sözünden hiç çıkmamış, babalarının tecrübelerinden faydalanmışlar. Hayatları boyunca karşılaştıkları zorlukları daha kolay aşmışlar.