Gülkız ile Peri Kızları

Bir varmış, bir yokmuş. Develer tellal iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir ülkede varlıklı ve mutlu bir karı koca yaşarmış.

Bu karı koca fakir fukaranın üzerinden ellerini hiç çekmezmiş. Hep iyilik yapar ve insanlara yardım ederlermiş. Onların çok güzel bir kızları varmış. Adı da Gülkız’mış. Anne ve baba kızlarını çok severmiş. Ona hiç kıyamaz, hiç ev işi yaptırmazlarmış.

Gülkız sabahtan akşama kadar mutlu, mesut şarkılar söyleyerek günlerini geçirirmiş. Hayat bir süre böyle devam etmiş ama bir gün feleğin rüzgârı sert esmiş. Gülkız’ın önce annesi, sonra da babası vefat etmiş. Gülkız yapayalnız, tek başına kalmış. Yalnızlığına mı yansın, ana babasına mı, onların sağlıklarında hiçbir iş öğrenmeyişine mi? Bilememiş. Gülkız günlerce ağlamış.

Bir gün karşısına hayırlı bir kısmet çıkmış. Dürüst bir delikanlı Gülkız’ı görüp beğenmiş ve onunla evlenmek istemiş. Böylece Gülkız gelin olup dünya evine girmiş. Gülkız’ın kocası akşama kadar tarlada çalışır, akşam olunca da yorgun argın evine gelirmiş. Fakat ev hem dağınık olurmuş hem de yemekler yanık olurmuş. Gülkız’ın elinden iş, gözünden yaş gelmezmiş. Yaptığı hiçbir iş düzgün olmazmış.

Kısa sürede ev, samanlığa dönmüş. Gülkız’ın kocası tatsızlık olmasın, diye susarmış, elinden geldiğince karısına yardım edermiş ama bir süre sonra bu durum onun da canını sıkmaya başlamış. Gülkız da bir işi beceremediğinin farkındaymış. Bu duruma çok üzülür, kendi kendine: — Benim de iki elim, on parmağım var. Var ama işe güce yaramıyor, yarasa bile beceremiyorum. Kaş yapayım derken göz çıkarıyorum, yaptığımı da elime yüzüme bulaştırıyorum. Bu gidişle evim ocağım başıma yıkılacak. Hey Allah’ım, görüp güvendiğim sensin, bana yardım et, çaresiz kaldım, diye dua edermiş.

Gülkız bu duayı ettikten sonra aniden evin içinde bir peri belirmiş. Peri ona: — Güzel Gülkız, artık ağlama. Senin de parmaklarında hüner var ama işlemediğin için paslanmış. Annen sana kıyamadığı için hiç iş yaptırmadı. Ancak annen çok iyi bir insandı. Yetimi giydirir, açları da doyururdu.

Onun bu iyilikleri, beni sana getirdi. Şimdi ben senin parmaklarına on tane peri kızı yerleştireceğim, onlar yapmak istediğin şeyleri sana gösterecekler. Hangi periye iş yaptırmak istersen o parmağını oynatman gerekir. İşini yapan peri, parmağından ayrılacaktır, onları iyi izle, demiş.

Bunları söyledikten sonra peri gözden kaybolmuş. Gülkız olanlara inanamamış. Hemen bir parmağını oynatmış. Bir peri kızı parmağından dışarı çıkmış. Gülkız’a: — Tek bir dilek hakkın var, dile benden ne dilersen, demiş. Gülkız da: — Bana yemek yapmasını öğretmeni istiyorum, demiş. Peri kızı Gülkız’a yemek yapmasını öğretmiş. Gülkız kısa süre içinde öğrenmek istediklerini peri kızlarından öğrenmiş. Bir de bakmış ki her aşı kendisi pişirip her işi kendisi yapıyor.

Akşam olunca Gülkız’ın kocası, yorgun argın eve dönmüş. Gördüklerine çok şaşırmış. Evin her yeri düzenlenmiş, yemekler yapılmış ve ev tertemiz olmuş. Adamın gözü gönlü açılmış. Baktıkça bakası, yedikçe de yiyesi gelmiş. Gülkız bu duruma çok sevinmiş.

İyi yürekli ve yardımsever annesi ile babasına dualar etmiş. Böylece Gülkız ile kocası ömürlerinin sonuna kadar mutlu mesut yaşamışlar, çoluk çocuğa karışmışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…