İyilik Eden İyilik Bulur

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde köyün birinde, karısı ve çocuğuyla yaşayan bir adam varmış. Bu adamın ekonomik durumu hiç iyi değilmiş. Odunculuk yaparak kıt kanaat evini geçindirmeye çalışırmış. Günlerden bir gün adamın karısı, eşine evde yiyecek bir şeyin kalmadığını söylemiş. Adam hemen ormana odun toplamaya çıkmış. Ormanda yürürken bir inleme sesi duymuş. Arkasına dönüp baktığında bir ayının ona doğru geldiğini görmüş. Adam korkudan olduğu yerde dona kalmış. Ayı adama doğru yaklaşıyor, adam kaçamıyormuş. Tam kaçmaya yeltendiğinde ayının kendisine bir şey anlatmaya çalıştığını fark etmiş. Ayı adama ayağını göstermeye çalışıyormuş. Sonunda adam, ayının ayağına batan büyük odun parçasını fark etmiş. O an ayının kendisinden yardım istediğini anlamış. Ayıya yardım etmeye karar vermiş. Adam korka korka ayının yanına doğru yaklaşmış. Yavaşça ayının ayağındaki odun parçasını çıkarmış. Sonra da yavaş yavaş oradan uzaklaşmaya başlamış. Ancak ayı, kendisine yardım eden adama el işaretiyle kendisini takip etmesini söylemiş. Ayı önde, adam arkada yürümeye başlamışlar. Bir süre yürüdükten sonra ayı, adamı koca bir çam ağacının yanına getirmiş. El işareti ile adamdan bu ağacı kesmesini istemiş. Adam ağaçtaki arıların yuvalarını ve bal parçalarını fark etmiş. Ayının acıktığı için kendisinden yardım istediğini düşünmüş. Ayının gösterdiği yerden ağaçta bir oyuk açmış. Açılan oyuktan oluk oluk bal akmaya başlamış. Adam bu görüntü karşısında şaşakalmış ancak ayının akan bal ile ilgilenmediğini ve oradan yavaş yavaş uzaklaştığını fark etmiş. Meğer ayı adamın yaptığı iyiliğe böyle karşılık vermek istemiş. Olanlara şaşıran adam, ağaçtaki balları satarak para kazanmış. İyilik edenin iyilik bulacağını, iyiliğin paylaştıkça çoğaldığını görmüş. Karşılıksız yaptığı iyilik oduncu adamın hayatını kolaylaştırmış. O günden sonra oduncu ve ailesi hiç dara düşmeden yaşamış. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine…