Kurnaz Adam ile Köylüler

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, eski hamam içinde, bir köyde kurnaz mı kurnaz bir adam varmış. Köyü bir kıtlık vurmuş. Köylülerin yiyecek ekmekleri ile hayvanlarından başka bir şeyleri kalmamış. Köylüler aralarında bir anlaşma yapmışlar. Bu anlaşma gereği kış bitene kadar her gün birinin evinde kalacaklar, yiyip içip eğleneceklermiş. Önce köyde yalnız başına yaşayan kimsesiz bir adamın evinde kalmaya karar vermişler. Bu adam, tüm yiyeceklerini o gece köylülere yedirmiş. Herkes yiyip içip eğlenmiş. İkinci gün kimse onu evine davet etmemiş. Bu duruma çok üzülen adam: — Hiç olmazsa bu kestiğim hayvan derilerini şehre götürüp satayım, diye yola çıkmış. Bir zaman yürüdükten sonra çok yorulmuş, karşısına çıkan ilk konağa misafir olmuş. Konakta otururken adam, evi iyice gözlemlemiş. Evde olan bitene bakmış. O esnada bahçeye bir kedi gelmiş, kedi miyavlıyormuş. Adam yerinden kalkmış: — İşte konuşan kedim de geldi, demiş. Gitmiş kediyi tutup getirmiş. Kedi adamın yanında durmaktan sıkılınca miyavlamaya başlamış. Ev sahibi: — Bu ne istiyor, diye sormuş. — Bugün yemekte fasulye varmış, onu istiyor, demiş. Ev sahibi buna çok şaşırmış. Gerçekten de yemekte o gün fasulye varmış. Kedi adamın elinden çıkmak için miyavlamaya devam ediyormuş. Ev sahibi merakla: — Yine ne diyor, demiş. Kurnaz adam da: — Dolapta tavuk varmış, onu da istiyor, demiş. Adam duyduklarına inanamamış. Bu kediyi kendisine satmasını istemiş. Kurnaz adam, bir teneke altın karşılığında kediyi ev sahibine satmış. Adam köye dönmüş, önüne gelene altınları göstermiş. Hayvan derilerinin bir teneke altın ettiğini söylemiş. Bu söylenti bütün köye yayılmış, herkes hayvanlarını kesmiş, derilerini alıp şehre gitmiş. Derilerin hiç para etmediğini gören köylüler, hem üzülmüş hem de adama çok sinirlenmişler. Adama bir ceza vermek istemişler. O günden sonra köylüler, çöplerini bu adamın bahçesine atmaya başlamışlar. Adam çöpleri bahçesinden götürmek istemiş. Onları çuvallara doldurmuş, bir eşeğe yükleyerek yola çıkmış. Yolda altın götüren iki adamla karşılaşmış. Onlarla ahbap olmuş. Altın sahipleri kurnaz adamı kandırmak istemişler: — Gece bizimle yatarsın sabah yoluna gidersin, demişler. Adam da: — Hayır, sizinle yatamam, yoluma gitmem lazım, benim malım altından da kıymetli, gece yazıda yabanda kalamam, demiş. Malının çok değerli bir şey olduğunu sanan altın taşıyıcıları, adamı yanlarında kalması için ikna etmişler. Gece kurnaz adamın uyuduğunu sanan adamlar, onun eşeğini çalmışlar. Kendi hayvanlarını da yük etmemek için orada bırakıp kaçmışlar. Kurnaz adam, altın taşıyıcıları gider gitmez hemen yerinden kalkmış. Hayvanları ile birlikte altınlarını da alıp köye gitmiş. Köyde her rastladığına: — Her çuval başı çöplerinizi bir çuval altınla değiştirdim, demiş. Altınları gören köylüler çileden çıksa da bu adamla baş edemeyeceklerini anlamışlar. Aklın akıldan üstün olduğunu kabul etmişler. Bir daha kimseyi hafife almayıp kimsenin malına da el sürmemişler. Kurnaz adam da kendi hâlinde hayatına devam etmiş.