Kurt ile Köpek

Bir varmış, bir yokmuş. Vaktiyle çok zengin bir ağa varmış. Bu ağanın da çok sadık, akıllı bir köpeği varmış. Ağanın köpeği besili bir köpekmiş. Her gün yemeklerden kalanları bu köpeğe verirlermiş. Hatta ağa, köpek için özel yemek aldırırmış. Köpeği gece salıp gündüz bağlarlarmış. Günlerden bir gün, bir kurt ağanın çiftliğinin önünden geçerken, bakımlı ve besili köpeği görmüş. Köpek boynundan bir ağaca bağlıymış. Köpeğin yanına gidip: — Merhaba, köpek kardeş, demiş. Köpek de: — Merhaba, kurt kardeş! Hayırdır, ne arıyorsun buralarda, demiş. — Seni böyle besili, bakımlı görünce sana özendim. Yanına uğrayayım dedim, demiş kurt. Köpek de: — Vallahi benim ağam yemeğinin yarısını kendisi yer, yarısını da bana verir. Benim için özel yemekler bile alır. İstersen gel, beraber bekçilik yapalım. Bu çiftlikte kurt var dedikleri zaman kimse bu çiftliğe yanaşamaz, demiş. Köpek, kendine arkadaş bulmuş. Kurt ile sohbete devam etmiş. Biraz konuştuktan sonra kurt, köpeğin ensesindeki kızarıklığı görmüş: — Ensen neden böyle kızardı köpek kardeş, diye sormuş. Köpek de: — Ya! Beni gündüz bağlayıp akşam salıyorlar. Tasmam beni çok sıkıyor, ondan kızarmıştır, demiş. Bunun üzerine kurt, köpeğe: — Köpek kardeş, köpek kardeş! Besilisin, bakımlısın ama özgür değilsin. Ben boynumda tasma ile esaret altında yaşayamam. Sana zincirli hayatında mutluluklar dilerim, demiş. O günden sonra köpek, önemli olanın özgürlük ve kendi başının çaresine bakmak olduğunu anlamış. Arkadaşı kurtla gurur duymuş, başkalarının kendine sunduğu imkânlarla da bir daha övünmemiş.