Memiş Dayı

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, horozlar berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir köyde bir Memiş Dayı varmış. Çiftçilik yaparmış. Bir gün tarladan dönerken bir ayının pirelerini temizlediğini görmüş. Ayı, Memiş Dayı’nın kendisine baktığını görünce: — Eğer beni gördüğünü kimseye söylemezsen evinin bacasından her akşam bir koyun kuyruğu atarım, demiş. Memiş Dayı akşam eve geldiğinde, ayı söz verdiği gibi bacadan koyun kuyruğunu atmış. Ayı, bir kaç gün böyle devam etmiş. Dayının hanımı bu durumdan şüphelenmiş. Memiş Dayı’yı sıkıştırmaya başlamış: — Bu işte bir iş var. Daha önce böyle bir şey yoktu. Her gün bu kuyruk bize nereden geliyor, demiş. Memiş Dayı, hanımına olan biteni anlatmış: — Tarladan gelirken ağacın dibinde bir ayı gördüm. Ayı oturmuş, pirelerini temizliyordu. Ben onu görünce ayı utandı. Bu durumdan kimseye bahsetme, ben de sana her gün bir kuyruk atarım dedi, demiş. Ayı bu konuşmaları dinlemiş. Bakmış ki Memiş Dayı, ayının hâlini hanıma haber verdi, oradan seslenmiş: — Sen benim sırrımı hanımına söylediğin için seni de öküzlerini de yarın yiyeceğim, demiş. Memiş Dayı o gece korkusundan yatamamış Sabaha kadar ne yapacağını düşünmüş. Ayı gelirse beni de yer, öküzlerimi de, diye düşünürken birden Memiş Dayı’nın yanına komşusu gelmiş: — Ne düşünüyorsun, demiş. Memiş Dayı olan biteni komşusuna anlatmış. Komşu: — Düşündüğün şeye bak, ben sana yardım ederim, demiş. Memiş Dayı sevinerek: — Nasıl olacak o, demiş. Komşu: — Şimdi ben gider bir tane tilki yakalarım, bizim köpeklerden de birkaç tanesini tilkinin ardından gönderirim. Onlar düzlükte tozu dumana katarak koştururlar. Sana sorarlarsa sen de padişahın katırları, atları kurtlanmış ayıyı arıyorlarmış. Ayıyı öldürüp katırların, atların, kurtların yaralarını temizleyeceklermiş dersin, demiş. Memiş Dayı: — Peki, tamam. Öyle yapayım, demiş. Komşu gidip bir tane tilki yakalamış. Beş-altı köpeği de tilkinin peşinden salmış. Tilki koştukça köpekler de onun peşinden koşmuşlar. Harman yeri toz duman olmuş. Bir süre sonra ayı gelip Memiş Dayı’ya: — Memiş Dayı, şimdi seni ve öküzlerini yiyeceğim, demiş. Memiş Dayı: — Yok beni yeme, bak her yer toz duman. Padişahın atları ile katırları kurtlanmış, öldürmek için bir ayı arıyorlar. Atların, katırların yaralarına iyileşsin diye ayı yağı süreceklermiş, demiş. Ayı: — Aman! Memiş Dayı sen beni sakla, ben yine sana her gün bir kuyruk daha atarım, demiş. Memiş Dayı: — Nereye saklayayım, demiş. Ayı: — Ambarda bir tane çuval var, onun içine ben girerim. Sen beni oraya sakla, bulamasınlar, demiş. Memiş Dayı, ayıyı çuvalın içine saklamış. Böylece ayının zulmünden kurtulmuş. Mutlu ve huzurlu yaşamaya devam etmiş.