Oduncu ile Yılan

Zamanın birinde bir oduncu varmış. Bu oduncu ormanda odun keserken çalıların arasında bir yılana denk gelmiş. Elindeki baltayı kaldırmış. Tam yılana vuracakken vicdanı sızlamış. Yılanı öldürememiş. Yılan da bu durum karşısında duygulanmış. Dile gelmiş: — Ey insanoğlu! Sen bana kıymadın. Benim canımı bağışladın. Ben de sana bir iyilik yapacağım. Yılan birden oradaki kör bir kuyuya dalmış. Gözden kaybolmuş. Az sonra ağzında bir altınla geri dönmüş. Oduncuya: — Bundan böyle sana her gün bir altın vereceğim, demiş. Oduncu buna çok sevinmiş. Yılana dua etmiş ve gitmiş. Oduncu aldığı altını bozdurmuş. O gün evinde bir ziyafet vermiş. Oduncu bu olayı ne ailesine ne de tanıdıklarına anlatmış. Çevresindekiler oduncunun çok çalıştığı için zengin olduğunu düşünmüşler. Oduncu yıllar boyunca her gün o kör kuyuya gidip yılandan bir altın almış. Oduncu artık yaşlanmış. Kuyunun başına gidecek hâli kalmamış. Günler günleri kovalamış. Oduncu kuyuya gidemediği için yoksullaşmaya başlamış. Bir gün oğlunu yanına çağırmış. Yılanın sırrını ona bir bir anlatmış. Oğlu inanmasa da babasının söylediği kuyunun dibine gitmiş. Yılan çocuğu görmüş ancak saklanmış. Ardından dayanamayıp ortaya çıkmış. Çocuğun oduncunun oğlu olduğunu, altınlar için oraya geldiğini anlamış. Hemen kuyuya inmiş, bir altın getirip çocuğa vermiş. Oduncunun oğlu bu duruma çok şaşırmış. Kendi kendine bu kuyuda çok daha fazla altın olacağını düşünmüş. Yılanı öldürmek için saldırmış fakat öldürememiş. Yılanın kuyruğunu koparmış. Kuyruğu kopan yılan, can acısıyla oduncunun oğlunu bacağından sokmuş. Oğlan oracıkta ölmüş. Akşam olmuş. Oduncu oğlunu beklemiş beklemiş fakat oğlu ortalıkta yokmuş. Meraklanan oduncu hasta yatağından kalkıp kuyunun başına gitmiş. Bir de ne görsün! Kuyunun başında oğlunun cansız bedeni, başında da kuyruğu kopmuş yılan! Oduncu olup biteni anlamış. Çok üzülmüş. Oğlunun hatası için yılandan af dilemiş. Ona tekrar dost olmak istediğini söylemiş. Yılan, oduncunun bu teklifine acı acı gülümseyerek: — Ben de dost kalmayı çok isterdim ancak sende bu evlat acısı bende de bu kuyruk acısı oldukça biz artık dost olamayız, demiş. Gökten üç elma düşmüş, biri bu masalı anlatanın, biri dinleyenin biri de elindekilerle yetinmeyi bilenlerin başına.