Sarı Su ile Siyah Su

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, kasabanın birinde yaşayan iki kız kardeş varmış. Bu kardeşlerden biri çok iyi kalpli, yardımsever, saygılı; diğeri ise kötü kalpli, büyüklerine karşı saygısız ve diğer kardeşini kıskanan huysuz bir kızmış. Bir gün iyi kalpli kız, yakacak odun toplamak için ormana gitmiş. Evden oldukça uzaklaşan kız, ormanda kaybolmuş. Dönüş yolunu bulmak için ormanda dolaşırken, bir kulübeye rastlamış, hemen kapıyı çalmış. Kapıyı açan yaşlı kadın, kızı içeri almış ve ona aç olup olmadığını sormuş. Küçük kız utanarak: — Açım, saatlerdir ormandayım. Yolumu kaybettim, bana yardımcı olur musunuz, demiş. Yaşlı kadın küçük kıza: — Öncelikle karnını doyuralım, ben yemeği hazırlarken sen de ortalığı toparlar mısın, demiş. Küçük kız: — Elbette, demiş ve etrafı toplamaya başlamış. İyi kalpli kız, yaşlı kadına yardım etmiş. Yaşlı kadının kendisine yaptığı iyiliklerin de değerini bilmiş. Yaşlı kadın bir gün iyi kalpli kıza, evine tekrar dönmek isteyip istemediğini sormuş. İyi kalpli kız evine dönmek istediğini söylemiş. Bunun üzerine yaşlı kadın onu derenin kenarına götürmüş. Birlikte dere kenarına gitmişler. Yaşlı kadın küçük kıza, biraz uyumak istediğini, o uyurken de dereden sırasıyla siyah, mavi ve sarı suların akacağını, kendisini sadece sarı su geldiğinde uyandırması gerektiğini söylemiş. İyi kalpli kız, siyah su ve mavi su geldiğinde yaşlı kadını uyandırmamış ama sarı su geldiğinde: — Haydi nineciğim sarı su akıyor, uyan, diyerek yaşlı kadını uyandırmış. Aniden uyanan yaşlı kadın, küçük kızı sarı suyun içine atmış. Sonra da: — Köyüne gelince bitecek bu su, diye seslenmiş arkasından. Kasabaya gelince akan dere kurumuş, kız dereden çıkmış. İyi kalpli kız dereden çıkarken o kadar güzel kokuyormuş ki tüm kokusu kasabaya yayılıyormuş. Kızın üzerinde yakutlar, altınlar, inciler varmış. Kızı gören herkes ona sarılmak istiyormuş. Evine dönen küçük kız çok mutluymuş. Bu mutluluğunu kız kardeşi kıskanmış ve kardeşine bunların nasıl olduğunu sormuş. Kardeşi de ormanda kaybolduğunu, bir kulübeye rastladığını, yaşlı bir kadının da onu buraya yolladığını anlatmış. Kardeşini kıskanan kız, hemen ormana gitmiş. Kayboldum bahanesiyle kulübenin kapısını çalmış, yaşlı kadından ona yardım etmesini istemiş. Yaşlı kadın kıza aç olup olmadığını sorunca kız: — Tabii ki açım, çabuk bana yemek hazırla, diye bağırmış. Yaşlı kadın yemek hazırlarken kötü kalpli kızdan ortalığı toplamasını rica etmiş. Kız, yaşlı kadına, hizmetçi olmadığını, ortalığı da toplamayacağını söylemiş. Bunun üzerine yaşlı kadın: — Seni evine yollamamı istiyorsan benimle dereye gelmen gerekiyor, demiş. Birlikte derenin yanına gitmişler. Yaşlı kadın, kötü kalpli kıza: — Şimdi biraz uyuyacağım, sarı ve mavi su gelince beni uyandırma, siyah su gelince uyandır. Seni o suya atacağım, sen de evine gideceksin, demiş. Kötü kalpli kız, sarı ve mavi su geldiğinde yaşlı kadını uyandırmamış ama dereden siyah su akarken: — Kalk kocakarı! Siyah su geldi, demiş. Yaşlı kadın hemen uyanmış ve kötü kalpli kızı siyah suya atmış. Kasabaya gelince derenin suyu bitmiş. Kötü kalpli kız da dereden çıkmış. Kötü kalpli kız o kadar kötü kokuyormuş ki onu gören herkes ondan kaçıyor, onun yanına yaklaşamıyormuş. Kızın üzerinden balçıklar, çamurlar akıyormuş. Eve geldiğinde başından geçenleri bir bir anlatmış. Sonunda kötü kalpli kız, hatasını fark etmiş. Kalbinden geçirdiği kötülüklerin karşılığını aldığını anlamış. Kendi kendine iyi kalpli bir insan olursan karşılığını güzel şeylerle alırsın, kötü kalpli bir insan olursan karşılığını hoş olmayan şeylerle alırsın, demiş. O yaşlı kadın da iyilik perisi olarak karşısına çıkan herkese hak ettiğini vermiş. Büyükler, edenin muhakkak ettiğini bulacağını söylemiş.