Tilki, Katır ve Kurt

Bir varmış, bir yokmuş. Bir tilki, bir katır, bir de kurt varmış. Bunlar birbirlerini çok sevdikleri için birbirlerine kardeş, diye seslenirlermiş. Tilki bir sohbet esnasında arkadaşlarına: — Ne kadar kemik varsa tümünü sakladım. Siz acıktığınızda ben mağaraya getiririm, demiş. Kurt: — Ne zaman gözlerim kızarsa o zaman size bir kurt getiririm, demiş. Bu sırada katır da çayın kenarında otlamaktaymış. O kadar çok ot yemiş ki ot yemekten yusyuvarlak bir hâle gelmiş. Tilki, kurda dönüp: — Bir fikrim var. Bizim katır çok fazla yiyor. Aklı fikri yemekte, o dereden gelirken biz de karşı tarafta bir kayanın arkasına saklanalım. O geldiğinde birden önüne çıkıp onu korkutalım, demiş. Bunlar konuşurken katır bu sözleri duymuş. Hemen gelip mağaraya saklanmış. Kurtla tilki hâlâ kayanın arkasında bekliyorlarmış. Bakmışlar ki olacak gibi değil, en iyisi mağaraya geri dönelim, demişler. Mağaraya dönmüşler. Bir de bakmışlar ki katır mağaranın içinde. Hemen tilki, katıra: — Sen hangi taraftan geldin, demiş. Katır: — Karşı tarafta ot bitmişti. Ben de öbür tarafa geçtim. Oradan geldim, demiş. Daha sonra tilki, kurda: — Sen kaç yaşındasın, diye sormuş. Kurt: — Kore savaşının olduğu yıl doğdum, demiş. Tilki ağlamaya başlamış. Kurt: — Küçük kardeş sen niye ağlıyorsun? Kore Savaşı’ndan bahsettin de benim bir oğlum o savaşta öldü, demiş. Tilki, katıra: — Sen kaç yaşındasın, demiş. Katır: — Dedem Mekke’den Medine’ye giderken kaç yaşında olduğumu not etmiş ve bunu nalıma yazdırmış, orada yazıyor, okuyabilirsin, demiş. Kurt, tilkiye: — Sen bizim küçüğümüzsün. Atın nalına sen bak, demiş. Tilki: — Benim gözlerim görmüyor kurt kardeş, sen git bak, demiş. Kurt gidip nala bakmış. At da bir tekme atmış, kurt yere çakılmış. Kurdun gözlerine yavaş yavaş kan inmeye başlamış. Tilki gülmeye başlamış. Kurt: — Küçük kardeş, niye gülüyorsun, diye sormuş. Tilki: — İlk defa gözlerin kızardı herhalde, sen gidip bize koyun getireceksin, demiş.