Üç Tohum

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, uzak bir ülkede bir padişah yaşarmış. Bu padişahın üç oğlu varmış. İki büyük oğlu birbiriyle hiç anlaşamayan kavgacı insanlarmış. Küçük oğlan ise dürüst ve iyi kalpliymiş. Gel zaman, git zaman, padişah yaşlanmış ve padişahın yüreğine ölüm korkusu yerleşmiş. Ülkesini düşünmek için vezirlerini çağırtmış. Vezirlerden çoğu, ülkenin üç şehzadeye eşit paylaştırılmasını söylemiş. Ancak padişah tahtını küçük oğluna bırakmak istiyormuş. Vezirler ise padişahın bu isteğini adil bir seçim olmadığı için karşı çıkmışlar. Padişahın yaşlı ve bilge veziri ise bir fikir öne sürmüş. Bu fikri çok seven padişah, onu hemen uygulamaya başlamış. Üç oğlunu da yanına çağırmış ve onlara birer tohum vermiş. Bu tohumları bir ay içinde yeşertenin padişah olacağını söylemiş. Bütün kardeşler tohumlarını yeşertmek için çalışmaya başlamışlar. Büyük kardeşlerin tohumları yeşermeye başlamış. Ancak küçük kardeşin tohumu yeşermemiş. Bir ay sonra padişah oğullarını huzuruna çağırmış. Büyük kardeşlerin tohumları yeşermiş ve güzelce büyümüş. Ancak küçük kardeşin tohumu onun tüm çabasına rağmen yeşerip büyümemiş. Bunun üzerine padişah, küçük oğlunu sultan ilan etmiş. Tohumu yeşeren kardeşler buna karşı çıkmışlar. Padişah ise büyük oğullarına: — Benim verdiğim tohumların içi yanıktı. Sizler hile yaptınız, yalan söylediniz ve tohumları değiştirdiniz. O ise dürüst davrandı ve imtihanı geçti, demiş. Bilge vezirin aklı sayesinde padişah gönül rahatlığıyla ülkesini küçük oğluna emanet etmiş. Diğer kardeşler de yalanlarının cezasını çekmişler. Bir daha da yalan söylememişler.