Beyoğlu ve Geyiğin Sırrı Masalı

🦌 Beyoğlu ve Geyiğin Sırrı Masalı: Kırk Satır mı, Kırk Katır mı?

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, anne ile babası ölmüş, çok zengin ve iyi kalpli bir Beyoğlu varmış. Beyoğlu’nun konağında, herkesin cadı dediği bir kadın kalırmış. Yakınları kadının kötülüğünü anlatsalar da Beyoğlu, "Ona ben bakıyorum, garip kızından başka kimsesi yok," diyerek kadını konağından göndermemiş.

Beyoğlu bir gün kırda gezerken, yanında bir geyik olan, güzel mi güzel bir kıza âşık olmuş. Cadı kadını yanına çağırarak bu kızı kendisine istemesini söylemiş. Cadı kadın gidip kızı istemiş ve ailesi kızı Beyoğlu’na vermiş. Kırk gün kırk gece süren düğünün ardından, gelin kızla Beyoğlu çok mutlu bir yaşam sürmeye başlamışlar. Gelin kız, yanından geyiğini hiç ayırmazmış.

Cadının Hain Planı

Günlerden bir gün hanımı, Beyoğlu’na hamile olduğunu söylemiş. Beyoğlu da bu mutlu gün adına bir şölen düzenlemiş. Cadı kadın, onların mutluluğunu kıskanarak kendi kendine: "Bu işi nasıl yaptıysam öyle de bozacağım," demeye başlamış.

Bir gün cadı kadınla Beyoğlu’nun hanımı göl kıyısında gezintiye çıkmışlar. Cadı kadın, hamile kadına elbisesini yıkayacağını söyleyerek güvenini kazanmış. Kadın elbiselerini çıkarıp ona vermiş ve göle girmiş. Cadı kadın, elbiseleri alır almaz Beyoğlu’nun hanımını gölde bırakıp gitmiş. Gölde bu kadını bir balık yutmuş.

Cadı kadın hiçbir şey olmamış gibi eve gitmiş. Beyoğlu’nun hanımının elbiselerini de kendi çirkin kızına giydirmiş. Kızının hamile olmadığı anlaşılmasın diye vücuduna bir sürü eşya sarmış. Sonra da yüzünü gözünü sararak kızını, Beyoğlu’nun karısının yatağına yatırmış.

Geyiğin Fedakârlığı ve Sır

Beyoğlu eve geldiğinde karısının bu haline anlam verememiş. Cadı kadın, "O hamile beyim, rahatsız, pek yanına yaklaşma," diyerek Beyoğlu’nu kandırmaya devam etmiş.

Cadı kadının kızı, sürekli "Canım şunu istedi, canım bunu istedi," diyerek Beyoğlu’ndan bir şeyler istiyormuş. Günlerden bir gün bu kız, Beyoğlu’na canının geyik eti çektiğini söylemiş. Beyoğlu şaşırmış, çünkü karısı geyiği çok severdi. Ancak bu isteği hamileliğine vermiş. Sonunda kazanı kurdurmuş, ateşi yaktırmış.

Geyik, her şeyi anlamış. Beyoğlu’nun yanına gidip yalvarmış:

— Göl kıyısında bir tutam otum kaldı Beyoğlu, onu yiyeyim, geleyim de sonra kes beni.

Beyoğlu, geyiğe izin vermiş. Geyik göl kıyısına gitmiş, ablasına dert yanmaya başlamış:

— Ablam ablam, bıçaklar bilendi, kazanlar kaynadı. Cadı kızı benim etimi yemek istedi. Beyoğlu da beni kesip ona yedirecek.

Bunun üzerine gölden bir ses duyulmuş. Beyoğlu’nun karısı, balığın karnından seslenmiş:

— Bilenen bıçaklar kör olsun, kaynayan kazanlar delinsin!

Geyik eve gelmiş, bir bakmış ki gerçekten de bıçaklar körelmiş, kazanlar delinmiş. Beyoğlu o gün geyiği kesmekten vazgeçmiş. Bu olay, üç gün üst üste tekrar etmiş.

Gerçeğin Ortaya Çıkışı ve Ceza

Sabah olmuş, geyik üçüncü kez Beyoğlu’nun yanına gelmiş ve göl kıyısına gitmek için izin istemiş. Bu sefer Beyoğlu: "Bunun içinde bir iş var," deyip geyiği gizlice takip etmiş.

Geyiğin göldeki sesle konuşmasını dinlemiş. Hemen ortaya çıkıp göle seslenmiş: "Neredesin gönlümün sahibi?" Karısı: "Gölde, balığın karnındayım," demiş.

Beyoğlu hemen çalışanlarına emir vermiş, göldeki suyu boşalttırmış. Su boşalınca koca balık ortaya çıkmış. Balığın içinden Beyoğlu’nun karısını sağ salim çıkarmışlar. Kadın olanları bir bir anlatmış.

Beyoğlu, karısıyla eve gelmiş. Cadı kadın ve kızına sormuş:

— Kırk satır mı istersiniz yoksa kırk katır mı?

Cadı kadının kızı, safça: "Kırk satırı ne yapalım, kırk katır isteriz. Biner buralardan gideriz," demiş.

Beyoğlu da bunları kırk katıra bindirmiş (cezalandırmak için) ve cezalarını bulmuşlar.

O günden sonra Beyoğlu, işlerine kimseyi karıştırmamış. Karısıyla oğlunun yanına da kimseyi yaklaştırmamış. Onlar ermiş muratlarına, biz çıkalım kerevetlerine…