Gizli Ülke

Eski zamanlarda, köyün birinde anne babasıyla yaşayan biri erkek, biri kız iki kardeş varmış. Bu aile çok fakirmiş. Erkek kardeşle kız kardeşin üstü başı yırtık ve yama içindeymiş. Bu ailenin bir tane inekleri varmış. İki kardeş inekleri güzel ot yesin, güzel süt versin diye ineğin ipini tutup onu otlatmaya götürmüşler. Ondan gelecek sütü de satıp kendilerine elbise almak istiyorlarmış. Kardeşler ineklerini otlatmak için bir ağacın tepesine gitmişler. İneği zorla da olsa dağın tepesine çıkarmışlar. İki kardeş, ağaca sırtlarını dayadıkları anda erkek kardeşin arkasından küçük bir kapı açılmış. Kardeşler, merak içinde açılan kapıya bakmışlar. Kapının içinde çok güzel bir dünya görünüyormuş. Yeşillikler, çiçekler, küçük küçük evler, küçük küçük eşyalar... İki kardeş meraklarına yenik düşüp başlarını kapıdan içeri sokmuşlar. O esnada onların karşılarına bir kişi çıkmış. Bu kişi küçücük bir cüceye benziyormuş. Onunla konuşmaya başlamışlar. Cüce önce onları kötü insanlar sanmış, sonra onların konuşmalarından iki kardeşin iyi insanlar olduklarına inanmış. Cüce birden yanına etrafındaki insanları çağırmış. Onlara: — Bu iki kardeş iyi insanlar, demiş. Sonra o ülkenin padişahı ile hanımı gelmiş. İki kardeş onlarla da konuşmaya başlamışlar. Onlara da kendi hikâyelerini anlatmışlar: — Biz fakir bir köyden geliyoruz, annemiz babamız çok fakir, demişler. Padişahı ile hanımı, kardeşlerin hâline çok üzülmüşler. Onlara büyükçe bir altın vermişler. Sonra da: — Bu altını götürüp anne ile babanıza verin. Bununla istediğiniz her şeyi alabilirsiniz, ne zaman da dara düşerseniz buraya yine gelin ama bu ülkeden kimseye bahsetmeyin, buraya da sadece her ayın başında gelebilirsiniz, demişler. Çocuklar o altını alıp eve gitmişler. Anne ile babalarına durumu anlatmışlar. Çocukların anneleri: — Bu altını nereden aldınız, demiş. Çocuklar başlarından geçenleri anlatmışlar ama anne ile baba çocukların söylediklerine inanmakta zorluk çekmişler. Çocuklar bir ay sonra anne ve babalarını alıp oraya gitmişler. Yine o ağacın köküne oturmuşlar. Kapı açılmış. Cüceler karşılarında iki kardeş ile ailesini görmüşler. Kız kardeş, cücelere: — Annem ve babam bize inanmıyorlar. Siz anlatın da inansınlar, demiş. Bunun üzerine cüceler, çocukların ailesiyle konuşmuş ve onları inandırmışlar. Cüceler onlara yine yardım etmişler. Fakir aile gün geçtikçe zenginleşmiş. Kendilerine verilen parayla da diğerlerine yardım etmişler. Okul yaptırmışlar, kısa süre içinde de köyün en zengin insanları olmuşlar. Onlar da başkalarına yardım etmeyi görev edinmişler. Bu köyün adı bir zaman sonra Dayanışma Köyü olmuş. Diğer köylere de örnek olmuş. Onlar ermiş refaha, biz de erelim huzura…