Konuşan Boya Kalemleri Masalı

☀️ Giriş

Bir zamanlar, pırıl pırıl, cıvıl cıvıl renkli bir kalem kutusunda yaşayan on iki tane boya kalemi varmış. Bu kalemlerin en huysuzu ve en mutsuzu Kırmızı imiş. Kırmızı her zaman "Ben en parlak ve en önemli rengim! Herkes beni kullanmalı!" diye söylenirmiş. Mavi ise çok sakin ve sessizmiş, kimseyle konuşmazmış. Diğer tüm renkler hep birlikte, neşeyle şarkılar söyler, birbirlerine yaslanıp uyurlarmış.

Bu kalem kutusunun sahibi, hayalperest ve tatlı bir kız olan Mila imiş. Mila, o gün resim dersinde yeni bir resim yapmaya karar vermiş.

Gelişim ☀️

Mila, resim kâğıdını önüne koyar koymaz, Kırmızı hemen yerinden fırlamış: "Beni almalı! Güneşi ve elmaları ben boyarım!" Ancak Mila, önce gökyüzünü çizmek için Mavi'yi almış. Mavi, ilk başta biraz şaşırmış, çünkü uzun zamandır Mila onu kullanmıyormuş.

Mavi, yumuşacık bir sesle "Viuuvv!" diye bir ses çıkarmış ve kâğıda güzel bir gökyüzü çizmeye başlamış. Kırmızı ise içerlemiş: "Ne kadar sıkıcı! Oysa ben bir itfaiye arabası olabilirdim!"

Sonra Mila, bir ağaç gövdesi çizmek için Kahverengi'yi, yaprakları için de Yeşil'i kullanmış. En sonunda sıra güneşe gelince, Kırmızı sevinçle beklemiş, ama Mila onu değil, Sarı'yı almış! Sarı, kâğıda kocaman, sıcacık bir güneş çizmiş. Kırmızı artık dayanamamış:

"Bu haksızlık! Benimle güzel bir kalp çizebilirdi! Ya da süper bir araba! Ben burada boşuna mı duruyorum?"

Diğer kalemler, Kırmızı'nın bu sızlanmasından bıkmışlar. Mor kalem, tatlı bir sesle Kırmızı'ya dönmüş: "Sevgili Kırmızı, bir resim tek bir renkten oluşmaz ki. Birbirimize ihtiyacımız var. Güneş, gökyüzü olmadan parlar mı? Ya da ağaç, yaprakları olmadan yaşar mı?"

Kırmızı, arkadaşlarının sözleri üzerine durup düşünmüş. Mila'nın yaptığı resme bakmış. Mavi'nin gökyüzü, Sarı'nın güneşi, Yeşil'in yaprakları ve Kahverengi'nin gövdesi o kadar güzel bir uyum içindeymiş ki, sanki sihirli bir pencereden dışarı bakıyormuş gibi hissetmiş.

☀️
Sonuç

Mila, resmini bitirmeye karar vermiş. Şimdi sırada, resme biraz neşe ve enerji katmak varmış. Tam o sırada, Mila'nın eli Kırmızı'ya uzanmış!

Mila, Kırmızı'yı nazikçe tutmuş ve resimdeki ağacın altına, yemyeşil çimlerin üzerine üç tane parlak, kocaman elma çizmiş. Ardından, Sarı güneşin etrafına neşeli küçük kalpler eklemiş. Kırmızı, hayatında hiç bu kadar mutlu olmamış. Kendisinin tek başına değil, diğer renklerle yan yana durduğunda resme ne kadar çok yakıştığını anlamış.

Kırmızı, hemen Mavi'ye, Sarı'ya ve diğer tüm arkadaşlarına sarılmış: "Haklısınız arkadaşlar! Hepimiz bir aradayken çok daha güzeliz! Ben sadece elma değil, kocaman bir resmin minik ama önemli bir parçasıyım!"

O günden sonra, kalem kutusundaki tüm boya kalemleri, sıra kimde olursa olsun, birbirlerine destek olmuşlar ve her resmi neşeyle, birlikte boyamışlar.

Onlar ermiş muradına, siz de boyayın hayatınızın resmini!