Kurnaz Değirmenci Masalı

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, deve tellal iken, pire berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir değirmenci varmış. Bu değirmenci kurnaz, acımasız, hak hukuk bilmeyen bir adammış. Günlerden bir gün değirmenci ocağına külçük* gömmüş. Bu külçüğü akşam yemeği olarak yiyecekmiş. O esnada bir adam, değirmene un öğütmeye gelmiş. Değirmenci adama: — Şimdi ocağa külçük gömdüm. Eğer benden daha güzel yalan söylersen o külçüğü sana veririm, demiş. Bunlar yalan söyleme yarışına girmişler. Değirmenci karşısındaki adamın külçüğünü alıp gitmesinden korkmaya başlamış. Un öğütmek için bekleyenler de bu durumdan sıkılmışlar. Değirmenci ile adama: — Son bir kez daha yarışın. Kim daha güzel yalan söylerse o, külçüğün sahibi olsun, demişler. İkisi de kabul etmiş. Değirmenci: — Irmağın yanına bir bostan ektim, büyüdü. Develer yanından geçerken içine düştü, çıkamadı, demiş ve mutlu bir şekilde kenara çekilmiş. Ununu öğütmek için değirmene gelen adam da bir müddet düşündükten sonra: — Bir tarla buğday ektim, ekin oldu. Biçme zamanı geldi. Ben biçmeye gittim. O tarafı gezerken bu tarafı gezerken bir tavşan çıktı. Tavşana orağı bir attım. Tavşan kaçtı orak biçti, tavşan kaçtı orak biçti, halt etmişin değirmenci, külçük bana düştü, demiş. Adam bu yalanıyla hem ununu öğütmüş hem de değirmencinin külçüğünü alıp gitmiş. Böylece değirmenci eştiği kuyuya düşmüş. * külçük: Ocağa bir kap içinde hamur gömme