Padişahın Oğlu Meslek Sahibi Olmalı

Padişahın Oğlu Meslek Sahibi Masalı

Bundan yıllar önce halkını çok seven bir padişah varmış. Padişah gece gündüz tebdili kıyafetle halkının içine karışırmış, memnuniyet ve şikâyetlerini dinlermiş. Fakat kimse padişahı tanıyamazmış. Padişah bir sabah halkın içine karışmadan önce oğlu Ahmet’e:

— Oğlum, ben yaşlanınca tahtımın sahibi sensin. Arada sırada yanımda dolaş da padişah olduğunda zorluk çekmeyesin, demiş.

Ahmet babasının sözlerine hak vermiş, O da kıyafetlerini değiştirerek babasıyla gelmeyi kabul etmiş.

Padişah:
— Oğlum bu sefer şehrin içine değil, sakin mahallelere gidelim, demiş.

Baba oğul yolda yürürken Ahmet susamış. Babasından izin alarak gördüğü bir çeşmeden su içmeye gitmiş. Çeşmenin başında güzel bir kız varmış. Kızın güzelliği karşısında büyülenen Ahmet’in dili tutulmuş. Kız Ahmet’e bir tas su uzatmış. Suyu içen Ahmet heyecandan hemen oradan uzaklaşarak babasının yanın gitmiş. Aradan geçen zamana rağmen Ahmet, kızı unutamamış. Sonunda kıza duyduğu beğeniyi babasına anlatmış. Oğlunun sevdalandığını öğrenen padişah:
— Sen üzülme yavrucuğum, onlar da kabul ederlerse beğendiğin kızı sana isteriz, demiş.

Kızın babası ipek halı dokumacılığı yapıyormuş. Kızıyla her gün halı dokur, bu halıları satarak geçimlerini sağlarlarmış.

Günlerden bir gün, padişah dokumacılık yapan babanın kapısını çalmış. Kızını oğluna istemiş. Baba kızını padişahın oğluna vermek istememiş. Padişaha:
— Oğlunuzun bir mesleği yoktur padişahım. İleride padişah olacağını da bilsem benim bu evliliğe rızam yoktur. Gerçekten kızımla evlenmek istiyorsa bir meslek öğrensin, ondan sonra gelip kızımı istesin, diye de belirtmiş.

Padişah, babanın isteğini yerinde bulmuş ve ona saygı duymuş. Oğlu Ahmet’in yanına giderek olanları anlatmış. Ahmet, gördüğü kızı çok beğendiği için kısa zamanda halı dokumayı öğrenmiş. Böylece bir meslek sahibi olmuş. Bir süre sonra da sevdiği kızın babasının yanına gidip artık bir mesleğinin olduğunu söylemiş. Ahmet’in meslek edinmesinden memnun olan baba, kızını Ahmet’le evlendirmeye razı olmuş. Durumu kızına söylemiş. Kız da çeşme başında gördüğü Ahmet’i çok beğendiği için onunla evlenmeyi kabul etmiş.

Ahmet’le güzel kız görkemli bir düğünle evlenmişler ama onların mutlulukları çok uzun sürmemiş.

Bir gün Ahmet ansızın ortadan kaybolmuş. Yedi yıl boyunca kimse ondan haber alamamış. Padişah oğlunun üzüntüsünden hasta olup yatağa düşmüş. Şehzadenin güzel karısı ise sabırla Ahmet’in yolunu beklemiş.

Günlerden bir gün saraya hiç tanımadıkları bir adam gelmiş. Padişahın huzuruna çıkan adam:
— Devletli padişahım, size biri hediye gönderdi. Kim olduğunu da söylemedi, deyip saraydan gitmiş.

Ahmet’in karısı halıyı dikkatle incelemiş. Kendisi de halı dokuduğu için kitap okur gibi desenleri okuyabiliyormuş. Halıyı dikkatle inceleyen kadın, halıdaki Ahmet yazısını fark etmiş:
— Bu halıyı Ahmet gönderdi herhalde, deyip incelemeye devam etmiş.

Birden halıya dokunmuş, beni kaçırdılar ve zindana attılar yazısını görmüş. Yazıyı okuyan gelin, padişaha durumu anlatmış. Padişah adamlarını göndererek Ahmet’i zindandan kurtarmışlar. Ahmet saraya gitmeden önce kayınbabasının yanına uğramak istemiş. Kayınbabasının yanına giden Ahmet, ona:
— Kızınızı bana vermediğinizde size çok kızmıştım ama zindanda kalınca size hak verdim. Mesleğim sayesinde hayatım kurtuldu, sizin isteğiniz üzerine edindiğim mesleğim beni aileme kavuşturdu, diyerek kayınbabasına teşekkür edip onun ellerinden öpmüş.

Saraya dönen Ahmet, ailesine kavuşmuş. Bir süre sonra Ahmet’in çocukları olmuş. Onların eğitimine önem veren Ahmet’in çocuklarının da meslekleri olmuş. Ahmet ve ailesi ömürleri boyunca mutlu mesut yaşamışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…