Dönen Kitaplıklar ve Seslerin Renkli Rüyası

Rüyamda, kendimi sonsuz, döner bir kütüphanede buldum. Burası ne bir binaydı ne de bir oda; sanki sadece havada asılı duran, devasa, dairesel raflardan oluşmuş bir labirentti. Raflardaki kitapların hepsi beyaz ve boştu, ama kapaklarında, okuyucunun o anki duygularına göre renk değiştiren canlı yosunlar büyüyordu.

Ben bu kütüphanede yürürken, her attığım adımda raflar yer değiştiriyordu. Köşeyi dönmek istediğimde, tüm kütüphane yavaşça dönmeye başlıyor, gitmek istediğim yer benden uzaklaşıyordu. Yerde, pürüzsüz mermer değil, üzerine basınca hafifçe çöken, kristalleşmiş bulut parçaları vardı.

Birden, rüyanın sesi açıldı. Ancak bu sesler bildiğimiz sesler değildi. Müzik, fiziksel bir forma dönüşüyordu:

• Birisi konuştuğunda, kelimeler havada kırmızı, titrek küpler şeklinde beliriyor ve yere düşüyordu.

• Bir piyano sesi duyulduğunda, mavi, uzun iplikler havada dans etmeye başlıyordu.

• Ben kendi düşüncelerimi zihnimde oluşturduğumda ise, başımın etrafında hızla dönen şeffaf, camdan kelebekler uçuşmaya başlıyordu.

Bir kitaplığın önünde durdum. Orada, ne bir insan ne de bir hayvan; sadece üç kollu, cam gövdeli bir heykel vardı. Heykelin kolları, bir müzik kutusunun parçaları gibi sürekli dönüyordu. Bana doğru döndü ve hiçbir şey söylemeden, sadece açık mor renkte bir tüy düşürdü.

Tüy yere düşüp kristal bulut parçasına değdiği an, tüm kütüphane dönmeyi bıraktı. Raflar yerinde sabitlendi ve ben, ilk defa, sonsuzluğun ortasında sakin bir an yaşadım.

O mor tüyün beni, sonsuz karmaşadan tek bir noktaya odaklanmaya zorladığını fark ettim. Tam o an, rüyanın sesi tekrar geldi; ama bu kez sadece derin, yankılanan bir çan sesi duyuldu. Çan sesiyle birlikte, tüm beyaz kitaplar aniden yazılarla dolmaya başladı. Ve ben, o mor tüyü elimde tutarken uyandım.

Şehit Çevik İlköğretim Okulu' 4-A'dan Ela yazdı.