Keloğlan ile Yaralı Yılan

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, deve tellal iken pire berber iken zamanın birinde, bir köyde Keloğlan ve yaşlı anası yaşarmış. Bunlar fakirlermiş. Anası demiş ki: — Oğlum git de bize odun getir. Birazını yakar, birazını da satar, yiyecek bir şeyler alırız. — Tamam anne, demiş Keloğlan. Keloğlan’ın annesi oğlunun azığını koymuş. Keloğlan da eşeğini alıp yola düşmüş. Gide gide ormanlık tepeye varmış. Baltasını alıp odun kırmaya başlamış. Odun kırarken bilmeden bir yılana vurmuş. Bakmış ki yılan yaralanmış: — Ah yılan kardeş! Seni istemeden yaraladım, kusura bakma, demiş. Hemen gömleğini çıkarmış, yırtmış, yılanın yaralı yerini sarmış ve azığını çıkarmış. Yılanla yemeğini paylaşmış. Bunlar arkadaş olmuşlar. Epey bir sohbetten sonra yılan: — Gel Keloğlan, sana bir şeyler vereyim de giderken evine götür, demiş. — Hayırdır, demiş Keloğlan. Yılan: — Beni takip et, demiş. Keloğlan yılanı takip etmiş. Gide gide bir mağaraya gelmişler. Mağaraya geldiklerinde yılan gitmiş bir küpün üzerine yatmış. Sonra da Keloğlan’a: — Al bunlar sana annenin ak sütü gibi helal olsun, götür annenle harca, ihtiyaçlarınızı giderin, demiş. Keloğlan yılanın verdiği altınları almış köyüne gelmiş. Annesine olanları anlatmış. Kendilerine bir ev almışlar. Sonra da Keloğlan’a bir iş kurmuşlar. Artık durumu düzelen Keloğlan, evlenmek istemiş. Annesi oğluna kendi güzel, gönlü güzel bir kız bulmuş. Keloğlan ile kız birbirlerini çok sevmişler, evlenmişler. Ömür boyunca güzel bir hayat yaşamış, yemiş içmiş muratlarına ermişler. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…