Yalancı Değirmenci

"Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir değirmenci varmış. Değirmene gelenlerin önce buğdaylarını öğütür, sonra unlarından kömbe yaparmış. Yaptığı kömbeleri de geri vermemek için kömbelerin sahipleriyle yalan yarışına girer, onları ellerinden alırmış.
Bir babanın da üç oğlu varmış. Baba bir gün, büyük oğluna bir teliz* dolusu buğday vermiş. Oğlundan bu buğdayları değirmende öğütüp getirmesini istemiş. Büyük oğlan değirmene gitmiş. Değirmenci, onunla da yalan yarışına girmiş. Günün sonunda, oğlanı kandırıp ununu elinden almış. Büyük oğlan evine bomboş dönmüş. Baba bu sefer ortanca oğlunu değirmene yollamış. Değirmenci ortanca oğlanı da kandırıp evine göndermiş. Çaresiz kalan baba, en sonunda küçük oğlunu değirmene yollamış. Oğlan değirmene varmış, değirmenci önce küçük oğlanın buğdayını öğüterek un yapmış. Sonra da küçük oğlana:
— Ununla kömbe yapıp yiyelim, bir kısmını burada yeriz, geri kalanını da sen evine götürürsün, demiş.
Küçük oğlan çok uzun yollardan geldiği için acıkmış. Değirmencinin teklifi de hoşuna gitmiş. Değirmenci ile küçük oğlan, undan bir torba kömbe yapmışlar. Kömbelerin bir kısmını yedikten sonra değirmenci küçük oğlana:
— Arkadaş, sana bir teklifim var. Birer yalan söyleyelim, kimin yalanı büyük olursa kömbe onun olsun, demiş.
Küçük oğlan değirmenciye hat bildirmek istiyormuş. Bu yüzden değirmencinin teklifini kabul etmiş. Önce değirmenci başlamış yalana. Değirmenin önündeki tarlalardan birini göstererek:
— Zamanında bu tarlaya karpuz ekerdik, tarladan çıkan karpuzlar o kadar büyük, o kadar büyük olurdu ki bir karpuzun yarısını bile bir dev zor taşırdı, demiş.
Değirmencinin yalanı bitince sıra küçük oğlana gelmiş. Küçük oğlan da:
— Bizim bir arımız vardı. Dedem bu arıyla tarlayı sürerdi. Bir gün arının boynu yara oldu. Dedem fındığı ezerek merhem yaptı. Merhemi de arının yarasına sürdü. Birden arının boynundan fındık ağacı oluştu. Ağaçta iki tane fındık vardı. Birini kırdı boş çıktı. İkincisinin içinden bir kağıt çıktı. Kâğıtta, hiç boşuna uğraşma değirmenci, kömbe oğlanın hakkı yazıyordu, demiş.
Duydukları karşısında şaşkına dönen değirmenci, kömbeleri kaptırdığına mı yoksa kendinden daha hünerli bir yalancı çıktığına mı üzülsün bilememiş. Değirmenci kara kara düşünürken küçük oğlan değirmenciye:
— Her zaman senden daha iyi olan birileri çıkacaktır. Kendini Kafdağı'nda görüp kibirlenme. Kurnazlık, yalan ve hile ile elde ettiğin haksız kazançlar, sana hayır getirmez. Ağlayanın malı, ne zaman gülene hayretmiş ki sana hayır etsin. İşini de sözünü de doğru yap, doğru yap ki, bir doğru gelip sana haddini bildirmesin, demiş ve kömbelerini alarak evine gitmiş.
O günden sonra değirmenci yalana tövbe etmiş, kimseyi kandırmamış ve helalinden kazandığı bir hayat sürmüş.
  * teliz: Keten ya da kendirden seyrek dokunmuş çuval."