Yedi Kardeşin Bir Bacısı

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok söylemesi çok günahmış. İşte fakir bir kadının yedi oğlu varmış. Sekizinci çocuğuna da hamileymiş. Yedi oğlan annelerine demişler ki: — Anne biz burada kalmayalım, çalışmaya gidelim. Eğer kız kardeşimiz olursa çatıya allı bayrak dik, gelelim; oğlan olursa karalı bayrak dik, gelmeyelim, demişler. Sonra bu yedi kardeş dağın arkasına çalışmaya gitmişler. Oğullarının söylediklerini anneleri ebe kadına söylemiş. Ebe kadın da çok kötü bir kadınmış. Kadın doğum yapar yapmaz çatıya kara bayrak dikmiş. Oğlanlar bakmışlar ki çatılarına kara bayrak dikilmiş, hep birlikte karar almışlar: — Eyvah! Anamızın yine oğlu olmuş, bir daha oraya gitmeyelim. Anneme o oğlan bakar, biz burada çalışalım, demişler. Oğlanlar dağın ardında çalışmaya devam etmişler. Kız kardeşleri de büyümüş, yetişkin bir kız olmuş. Kız günlerden bir gün annesine: — Ana, benim niye hiç kardeşim yok, demiş. Annesi: — Yavrum senin yedi erkek kardeşin vardı. Ama ebe kadın, kardeşlerini kandırdı. Çatıya al bayrak yerine kırmızı bayrak dikince onlar da seni erkek sandılar. Bana küsüp gittiler, demiş. Kız da: — Ana o zaman bana azık hazırla, ben gidip kardeşlerimi bulacağım, demiş. Anne kızına, gitme dese de kız annesini dinlememiş. Kardeşlerini aramak için yola düşmüş. Sonunda dağın ardındaki kulübeye varmış. Kardeşlerinin evini barkını süpürüp silmiş. Bir pilav pişirmiş, kaşığı da pilavın başına dikmiş. Sonra da dolabın içine girip saklanmış. Yedi kardeş işten eve gelmişler. Gelip baksalar ki ev bark silinmiş, süpürülmüş, yemekler hazırlanmış. Çok şaşırmışlar. Bu durum birkaç gün böyle devam etmiş. Üçüncü gün, kardeşlerden biri diğerine: — Kardeş, bu neyin nesi böyle? Ben yarın evde kalıp saklanacağım, evimizi kim temizliyor bulacağım, demiş. Böylece kardeşlerden biri eve saklanmış. Saklandıktan hemen sonra kız dolaptan çıkmış, evi silip süpürmüş, yemekleri yapmış. Tam dolaba gireceği vakit kardeşi kızın kolundan tutmuş. Kıza: — İn misin cin misin, demiş. Kız da: — Ne inim ne cinim. Ben sizin Senem bacınızım. Böyle böyle oldu. Annem doğum yapınca ebe kadın çatıya karalı bayrak dikmiş, siz de beni erkek sanıp anama küsüp gitmişsiniz. Anama benim hiç kardeşim yok mu diye sordum. O da yedi kardeşin var, dağın ardında çalışmaya gittiler, dedi. Oradan geldim, sizi buldum, demiş. Duyduklarından sonra oğlan kıza inanmış. Akşam olunca olanları diğer kardeşlerine de anlatmış. Bunlar birlikte yaşamaya başlamışlar. Çalışmaya giderken kız kardeşlerini uyarmışlar: — Bacı bak, biz çalışmaya gittiğimizde, eve kimseyi koyma. Şu filan yerde de devler var, oraya da gitme. Yoksa eve gelmek isterler, demişler. Cahil çocuk değil mi? Bir gün devleri merak edip onların yanına gitmiş: — Ben yedi kardeşin bir bacısıyım, burada yalnızım, sizle konuşmaya geldim, demiş. Dev karısı: — Kocam gelince saklan, seni görmesin, yoksa seni yer, demiş. Bir süre kadının kocası gelmiş: — Bir insan eti kokuyor burada, demiş. Dev karısı: — Dişlerinin arasından geliyordur, demiş. — Yok bu dişlerimin arasından değil ama neyse ben gidip biraz yatayım, demiş. Dev gidip yatmış. Dev gittikten sonra kız saklandığı yerden çıkmış. Devin karısıyla biraz daha konuşup evine dönmüş. Günler günleri kovalamış. Yedi kardeşin bir bacısı ile devin karısı arkadaş olmuşlar. Ama dev, evdeki insan kokusundan şüphelenmeye başlamış. Bir gün yedi kardeşin bir bacısını fark etmiş. Onu takip edip evini bulmuş. Kapıyı çalmış ve kıza parmağını uzatmasını söylemiş. Kız devin sesinden onu tanımış. Parmağını uzatmamış. Sonunda pes eden dev, evine gitmiş. Akşam olunca kızın kardeşleri eve gelmişler. Kız o kadar korkmuş ki yatağın altından dışarı çıkamamış. Kardeşleri kızı arayıp bulmuşlar. Olanları öğrenmişler. Ertesi gün evden ayrılmayıp devin gelmesini beklemişler. Dev yine kapıya gelmiş. Kıza parmağını uzatmasını söylemiş. Erkek kardeşleri kıza deve uzatması için bir çubuk vermişler. Kız bu çubuğu kapıdan uzatınca dev başını çubuğa doğru eğmiş. Erkek kardeşler de devin üzerine bir ağ atıp onu yakalamışlar. Böylece kız, devden kurtulmuş. Yedi kardeş ve bacıları evlerine gitmeye karar vermişler. Hep birlikte annelerinin yanına giden kardeşler, mutlu mesut bir hayat sürmüşler. Onlar ermiş muratlarına, biz çıkalım kerevetlerine…