Hiç

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber, bitler süvari iken, develer tellal iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken zamanın birinde bir köyde dul bir kadın varmış. Bir de oğlu varmış. O zamanlara tuza hiç denirmiş. Evde hiç bitmiş. Anası: — Oğlum; şu beş kuruşu al, git bana çarşıdan hiç getir. Tuzsuz yiyemeyiz, demiş. Oğlan parayı almış, yola düşmüş. Unutmamak için yolda sürekli: — Hiç, hiç, hiç, diyerek gidiyormuş. İleride balıkçılar balık tutuyormuş. Oğlan hiç diyerek yanlarından geçerken, balıkçılardan biri oğlana kızmış. Oğlan: — Ağa, canım kurban olsun sana. Sen niye kızıyorsun bana, demiş. — Niye hiç diyorsun oğlum, demiş balıkçı. — Ne diyeceğiz ya ağa, demiş oğlan. — Üç beş de de, üç beş balık tutalım. Biz de bundan ekmek yiyoruz. — Peki ağa, demiş oğlan. Oğlan, bu konuşmanın üstüne: — Üç beş, üç beş, üç beş, diyerek yürümeye başlamış. Yolda bir cenaze görmüş. Cenazedekilerden biri bunun dediğini duyunca, oğlana kızmış. Oğlan: — Ağa, canım kurban olsun sana. Sen niye kızıyorsun bana, demiş. — Oğlum, üç beş daha mı ölsün? Allah rahmet eylesin de, savuş, demiş. — Peki ağa, demiş oğlan ve yoluna devam etmiş. Bu sefer oğlan: — Allah rahmet eylesin, Allah rahmet eylesin, diyerek yürümeye başlamış. Yolda bir köpek ölmüş. Adamın biri de ölmüş köpeği taşıyormuş. Oğlanın dediğini duyan adam, oğlana gelip kızmış. Oğlan yine: — Ağa, canım kurban olsun sana. Sen niye kızıyorsun bana, demiş. — Köpeğe öyle denir mi? Kötü kokuyor desene, demiş adam. Bunun üzerine oğlan yoluna: — Kötü kokuyor, kötü kokuyor, kötü kokuyor, diye diye gitmeye başlamış. Kadınlar hamamdan yeni çıkmışlar. Türlü kolonyalar sürmüşler, yolda gidiyorlarmış. Oğlanın dediğini duyan kadınlardan biri oğlana: — Oğlum biz bu kadar para harcadık, güzel koktuk. Sen kötü koktuğumuzu söylüyorsun. İyice olmuş desene, diye kızmış. Oğlan kadınlara da: — Peki, deyip yoluna devam etmiş. Bu sefer oğlan: — İyice olmuş, iyice olmuş, diyerek gitmeye başlamış. Yolda bir bakmış ki iki köy arasında tartışma çıkmış. Köylülerden biri oğlanın söylediklerini duyunca: — Oğlum niye iyice olmuş diyorsun? Ağa sen dur, bey sen dur de, duralım, demiş. Oğlan bu sefer de yoluna: — Ağa sen dur, bey sen dur, diyerek devam etmiş. Eskiden paşalar köylere gidip kalbur yaparlarmış. Oğlanın söylediklerini duyan paşa sinirlenmiş. Oğlana: — Aha durduk. Ben durunca ne yiyeceksiniz? Ağa sen dur, bey sen dur diyeceğine çek sündür de de, bir kalbur fazla yapalım, demiş. Oğlan bu sefer başlamış: — Çek sündür, diyerek yolda yürümeye. Oğlan bu sefer yoğurt yapan iki kadının yanından geçmiş. Oğlanın sözünü duyan kadınlar, yaptıkları yoğurdu kaşıkla çekmeye çalışmışlar. Böyle yapınca yoğurt ayran olmuş. Kadınlar sinirlenip oğlana kızmışlar. Oğlan da: — Niye kızıyorsunuz bana, demişler. — Oğlum çek sündür dedin, senin yüzünden yoğurdumuz ayran oldu, demişler. — Ne diyeceğim ya, demiş oğlan. — Bu yoğurt hiç olmamış desene, demiş. Kadınlar hiç deyince oğlanın aklına alacağı tuz gelmiş: — Eyvah, anam bana hiç ısmarlamıştı, demiş. Hiçi alıp eve gitmiş. Anasına hiçi getirdiğini söylemiş. O günden sonra tatsız tuzsuz yemek yememişler. Ağızlarının tadı yerine gelmiş. Onlar ermiş muratlarına, biz çıkalım kerevetlerine… *kalbur: Tahıl ve başka iri taneli maddeleri elemek için kullanılan büyük delikli veya seyrek telli elek.