Kafesteki Şehzade Masalı

🐦 Kafesteki Şehzade Masalı: Çobanın İyilik Ödülü

Bir varmış, bir yokmuş. Köyün birinde yaşayan bir çoban varmış. Bir gün çoban dağda ineklerini otlatırken aniden garip bir ses duymuş. Korktuğu için sesin geldiği tarafa gitmemiş.

Günler günleri kovalamış ve çoban her gün aynı sesi duymaya devam etmiş. Sonunda annesine olanları anlatmış.

Sesin Kaynağı: Kafesteki Kuş

Ertesi gün çobanla annesi, cesaretlerini toplayıp sesin geldiği yöne gitmişler. Gidip bakmışlar ki, çalıların arkasında küçücük bir kafesin içine konulmuş bir kuş!

Kuş, bir yandan çırpınıyor, diğer yandan da sürekli: "Yardım edin!" diye bağırıyormuş.

Kuş, çobanla annesine durumunu anlatmış:

— Allah rızası için bana yardım edin! Bu kafesten beni kurtarın! Ben bir şehzadeyim. Babam öldükten sonra vezir, sihirle beni kuşa dönüştürdü. Sonra da buraya bırakıp tahtı ele geçirdi. Yeniden insana dönüşebilmem için, ülkenizin padişahının kızıyla evlenmem gerekiyor.

Çobanla annesi, kuşun söylediklerine çok şaşırmışlar ama yine de iyi niyetle onu kafesinden çıkarmışlar.

Padişahın Öfkesi ve Kızının İnancı

Çoban ve annesi, kuşu alıp doğruca padişahın yanına götürmüşler. Kuş, olanları padişaha bir bir anlatmış. Ancak padişah, bir kuşun şehzade olduğuna inanmamış. Kuşun söylediklerine öfkelenip onları sarayından kovmuş.

Fakat padişahın kızı, kuşun içtenliğine ve anlattığı masal gibi hikayenin gerçekliğine inanmış. Babasına kuşla evlenmek istediğini söylemiş.

Padişah, kızının ısrarlarına dayanamamış. Zar zor ikna olduktan sonra, kızını kuşla evlendirmiş.

Büyünün Bozulması ve Mutluluk

Evlilik gerçekleşir gerçekleşmez, kuş anında eski hâline, yakışıklı bir şehzadeye geri dönmüş! Kız karşısında şehzadeyi görünce çok sevinmiş.

Şehzade, eşini de alarak vakit kaybetmeden ülkesine dönmüş. Hain veziri cezalandırıp, babasının yerine tahta oturmuş.

Sonra da ilk iş olarak, kendisine yardım eden çobanla annesini bulmuş. Onları sarayında ağırlamış ve çuval çuval altın vermiş. O günden sonra çobanla annesi çok zengin olmuşlar ve refah içinde yaşamışlar.

Şehzade tahtına ve eşine, çobanla annesi de refah günlere erişmişler.

Onlar ermiş muradına, darısı bizlerin başına…