Leylek ile Tilki

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir tilkiyle bir leylek varmış. Bunlar dost olmuşlar. Bazen birbirlerine misafir olur bazen de güçlerini ispatlamaya çalışırlarmış. Tilki bir gün leyleği evine çorba içmeye çağırmış. Leylek de gitmiş. Tilki çorbayı pişirdikten sonra kayanın oyuğuna boşaltmış. Sonra da bir güzel içip karnını doyurmuş. Ancak leyleğin gagası uzun olduğu için pişen çorbayı içememiş, leylek aç kalmış. Leylek, tilkiden bunun intikamını almak istemiş. Tilkiyi evine nohut yemeye çağırmış. Tilki de leyleğin evine gitmiş. Leylek nohut yemeğini bir kabağın içine boşaltmış. Daha sonra da gagasıyla yemeğini yiyerek karnını doyurmuş fakat tilki ne yaptıysa kabaktaki yemeği bir türlü yiyememiş, aç kalmış. Tilki bunun üstüne bir kurnazlık düşünmüş. Leyleğe: — Gel seninle bizim tarlaya gidelim. Sana tarlanın sınırlarını göstereyim, demiş. Leylek, tilkinin teklifini kabul etmiş. Tilki leyleği kuyruğuna bağlamış, koşa koşa tarlanın sınırlarını göstermiş. Leyleğin ayakları tilkinin hızına yetişememiş. Leylek koşarken o kadar zorlanmış ki bütün tüylerini döküvermiş. Aradan bir zaman geçmiş. Artık leyleğin tüyleri çıkmış, eski hâline dönmüş. Bu sefer leylek tilkiye ders vermek istemiş: — Ona bir ders vereyim de görsün, demiş. Tilkiye: — Senin tarlanın sınırlarını gördük. Şimdi de benim tarlaya gidelim. Benim tarlanın sınırlarını sana göstereyim, demiş. Tilki leyleğin teklifini kabul etmiş. Leylek tilkiyi sırtına almış, başlamış uçmaya… Yükselmiş, yükselmiş, yükselmiş… Artık yeri görmek çok zormuş. Leylek birden hızla aşağıya doğru yönelmiş: — Nasıl? Bizim tarlanın sınırlarını beğendin mi tilki kardeş, demiş. — Beğendim, beğendim artık beni indir de evime döneyim, hanım beni bekler, demiş. Leylek: — Havada üşümüşsündür seni aşağıdaki kürkün üzerine bırakayım da, kürkünü de giyip evine öyle dön tilki kardeş, demiş. Leyleğin tilkiyi bıraktığı yerde, yaşlı bir adam varmış. Bu adam kürkünün üzerine uzanmış, yatıyormuş. Tilki bunu görünce bağırmaya başlamış. Sesi duyan adam kürkünü almadan kaçmış. Tilki de kürkün üzerine düşmüş. Duruşunu da bozmadan kürkünü giymiş, dengesini kaybedip yanındaki suya düşmüş. Bir taraftan da leyleğe: — Çok keyifli bir yolculuktu leylek kardeş, diyerek zor durumda olduğunu belli etmemiş. Leylek de: — Madem bu kadar memnun kaldın, gel bir tur daha atalım tilki kardeş, demiş. Kurnaz tilki: — Şu sırtımdaki kürkü eve bırakayım da geleyim, ırmakla daha hızlı giderim, işlerimi halledip hemen geleceğim, sen beni burada bekle, demiş. Tilkinin gururlu hâlleri leyleği güldürmüş. Sudan kendini zor kurtaran tilki de evinin yolunu tutmuş.