Üç Kardeş

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir baba ile üç oğlu varmış. Baba hastalanmış, ölmek üzereymiş. Oğullarını çağırmış, onlara vasiyetini söylemiş: — Ben öldükten sonra üç gece üst üste sırayla mezarımın başında beklemenizi istiyorum, demiş. Belli bir zaman sonra baba vefat etmiş. Üç kardeş babalarını defnettikten sonra millet dağılmış. Küçük kardeş, büyük abisine: — Babamızın vasiyetini yerine getirmemiz lazım, bu gece sıra sende. Git babamızın mezarında bekle, demiş. Büyük oğlan ile ortanca oğlan gitmek istememişler. Hatta büyük oğlan: — Mezarda kim babamıza zarar verebilir ki, demiş. Bunun üzerine küçük oğlan nöbet tutmaya gitmiş. Gece yarısı bir de ne görsün kırmızı bir at! Atın üstünde kırmızılar giyinmiş bir adam. Öyle bir hızla geliyormuş ki sanki atın ayaklarının dibinde ateş püskürüyormuş. Küçük kardeş, kırmızılar giyinmiş adam yanına gelince adamı yenmiş. Adamın atının kuyruğundan da bir kıl çekip almış. Sonra da atını dağa salmış. İkinci gün küçük kardeşin yanına siyahlara bürünmüş, siyah atlı bir adam gelmiş. Küçük kardeş onu da yenmiş ve atından bir kıl çekip almış. Sonra da siyah atı dağa salmış. Üçüncü gün ise küçük kardeşin yanına beyazlara bürünmüş, beyaz atlı bir adam gelmiş. Küçük kardeş onu da yendikten sonra atından bir kıl çekmiş. Ardından beyaz atı da dağa salmış. Böylece küçük kardeş babasının vasiyetini yerine getirmiş. Aradan birkaç gün geçmiş. Orada yaşayan paşanın da üç tane kızı varmış. Bu kızlar, gelinlik çağına gelmiş. Paşa köşkünün bahçesine geniş bir çukur kazdırmış ve demiş ki: — Atı ile bu çukuru geçen kişiye bir kızımı vereceğim. Herkes hazırlanmış, atına binmiş ve köşkün önüne gelmiş. Küçük oğlanın ağabeyleri de köşke gelmiş. Kimse çukuru atlayıp geçememiş. Akşama doğru bizim küçük oğlan, siyah atın kuyruğundan çektiği kılı çıkarıp yakmış. Birden siyah at üzerinde siyah elbiselerle gelmiş. Küçük oğlan atın üzerindeki elbiseleri giyerek paşanın bahçesindeki çukurun etrafında biraz dolaştıktan sonra karşıya atlamış. Böylece küçük oğlan paşanın büyük kızını almaya hak kazanmış. Kız da oğlanla gitmeyi kabul etmiş. Küçük oğlan paşanın kızını siyah atına bindirerek gitmiş. Ertesi gün küçük oğlan kırmızı atın kılını cebinden çıkarıp yakmış. Bu sefer de kırmızı at, üzerinde kırmızı elbiselerle gelmiş. Küçük oğlan hemen kırmızı elbiseleri giyerek ata binmiş, sonra da çukuru atlamış. Böylece paşanın ortanca kızını da alıp götürmüş. Üçüncü gün de küçük oğlan beyaz at kılını çıkarıp yakmış. Bu sefer de beyaz at, üstünde beyaz elbiselerle gelmiş. Küçük oğlan beyaz elbiseleri giyip ata binerek çukuru atlamış. Paşa da küçük kızını beyaz elbiseli oğlana vermiş. Küçük oğlan paşanın kızlarını eve getirip annesine emanet etmiş. Akşam olunca oğlanın ağabeyleri eve dönmüşler. Küçük oğlan, ağabeylerine sormuş: — Ağabey! Ne oldu çukuru atlayıp da paşanın kızlarını alabildiniz mi, demiş. Ağabeyler: — Yok alamadık ama birinci gün atı ve elbisesi siyah, ikinci gün kırmız, üçüncü gün de beyaz olan biri gelerek çukuru atladı. Paşa da kızlarını onlara verdi, demiş. Bu sözler üzerine bizim küçük oğlan, annesine emanet ettiği kızları getirmiş. Ağabeyler: — O sen miydin? O at ve elbiseleri nereden getirdin, diye küçük oğlana sormuşlar. Küçük oğlan da: — Ben size demiştim, gidin babamın mezarını bekleyin, vasiyetini yerine getirin, diye. Siz, toprağın altında babama kim ne yapabilir, demiştiniz. Ben gittim, üç gün boyunca mezarı bekledim. İlk gün siyah elbiseli, siyah atlı bir adam, ikinci gün kırmızı elbiseli ve kırmızı atlı bir adam, üçüncü gün de beyaz elbiseli ve beyaz atlı bir adam geldi. Ben onların hepsini yendim. Atlarından da bir kıl alarak onları serbest bıraktım. O atlar da bana çukuru geçmem de yardım ettiler, demiş. Sonra da paşanın kızları ile ağabeylerini tanıştırmış. Büyük kız ile büyük ağabey, ortanca kız ile ortanca ağabey, küçük kız ile de küçük oğlan evlenmeye karar vermişler. Ondan sonra mutlu mesut yaşamışlar. Onlar ermişler muratlarına, biz çıkalım kerevetlerine…