Elindekinin Kıymeti

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, yaşlı bir karı koca yaşarmış. Bunlar çok fakirlermiş. Adam her sabah çalışmak için evden çıkarmış. Hanımı da her gün karşıki dağda gördüğü ışıl ışıl parlayan eve bakarmış.

Akşam vakti, kocası eve geldiğinde:
— Bey, şu karşıki dağda bir ev var. Işıl ışıl parlıyor, galiba kapısı, penceresi hep altından, ışığı gözümü alıyor, dermiş.

Adam da hanımına:
— Bizim de evimiz var, niçin onunla yetinmiyorsun, dermiş.

Adam, hanımının her akşam o evden bahsetmesinden rahatsız olsa da hanımı kocasını dinlemez, ısrarla dağdaki evin güzelliğinden bahsedermiş. Bir gün adam dayanamamış, hanımına:
— Git, o eve yakından bak istersen, demiş.

Kocasının bu teklifi hanımını heyecanlandırmış hatta kadın, o gece heyecandan uyuyamamış.

Sabah erkenden hayran olduğu eve bakmak için koşarak dağa çıkmış. Gitmiş, gitmiş evin yanına geldiğinde bir de ne görsün? Ev hiç de öyle uzaktan görüldüğü gibi değilmiş. Kapısı, pencereleri yıkık dökük bir evmiş. Zihnindeki ev ile karşılaştığı ev arasında dağlar kadar fark varmış. Bu durum onu hayal kırıklığına uğratsa da kendi kendine:
— Benim evim, buradan daha güzel, demiş.

Tam o sıra da karşıki dağda parlayan başka bir evi görmüş. Bu ev, adeta etrafına ışık saçıyormuş. Evin parlaklığına hayran kalan kadın, bu defa da o eve gitmek istemiş:
— Kesin bunun kapısı, pencereleri altındır, en iyisi onun yanına gideyim, demiş.

Heyecanla dağa doğru koşmuş. Dağın tepesine çıktığında şaşakalmış. Çünkü uzaktan ışıl ışıl, güneş gibi parlayan o evin kendi evi olduğunu görmüş. İşte o an, elindekilerin kıymetini anlamış. Her şeyin göründüğü gibi olmadığını fark etmiş. Sahip olduklarının değerini anlamış.

Bazen eldekilerin kıymeti, yokluğunda anlaşılırmış. Hep en güzeline sahip olmak isteyenlerin değil, elindekileriyle yetinmeyi bilen insanların mutlu olduğunu fark etmiş. O günden sonra sahip olduklarıyla barışık, mutlu bir hayat sürmüş.