Uyanık Kervancı

💎 Kervancı ve Elmasın Gerçek Değeri Masalı

Bir varmış, bir yokmuş. Zengin bir kervancı yanına hanımını da almış, Bağdat'a ipek satmaya gidiyormuş. Yolda kervancının hanımı hastalanmış. Karı koca bir köyün kenarında konaklamaya karar vermişler.

Kervancı, hanımını ısıtmak için ateş getirmeye gitmiş ve ışığın yandığı bir çobanın evine varmış.

💰 Çobanın Taşı

Kervancı, ev sahibinden ateş istemiş. Çoban: — Ateş bizde yok ki, demiş.

Kervancı, evin içinde yanan parlak şeyi göstermiş: — Şurada yanan ne o zaman? İşte, orada yanıyor ya!

— Sen taşı diyorsun, demiş ev sahibi.

Kervancı, o taşın elmas olduğunu kurnazca anlamış. Hemen çobana: — Sen o taşı bana satar mısın? — Satarım. — Kaça satarsın? — Beş bine satarım, demiş çoban.

Tüccar parayı vermiş, elmas taşı almış, bir başka evden ateş almış, hanımının yanına varmış. Hanımı ısınınca iyileşmiş.

🐍 Kervancının Kötü Planı

Aradan bir iki ay geçmiş. Kervancının aklına bir kötülük gelmiş. Kendi kendine gülerek plan yapmış: — İyisi mi, ben deveye yükü yükleyeyim, gidiyim şu çobanın köyüne. Çobana deyim ki senden beş liraya aldığım taşı, ben elli bin liraya sattım. Hem bu arada mallarım satılır, hem de adamın bu zoruna gider, hıııh der ölür.

Kervancı, devesiyle köye varmış. Biraz eşya sattıktan sonra, çobanın evine varmış.

⚰️ Kötülük Eden Kötülük Bulur

Kervancı, planladığı gibi konuşmaya başlamış: — Ya, kardeşlik! Senden beş bin liraya aldığım taş vardı ya! İşte o taşı ben elli bin liraya sattım.

Çoban ise son derece sakin ve bilge bir cevap vermiş: — Olsun kardeşlik, hiç mühim değil. Ben onu bir çift aşık ile satın almıştım.

Bu cevabı duyan kervancı, kendi kazdığı kuyuya kendisi düşmüş: — Hııııh, demiş ve ölmüş.

Böylece kötülük eden ettiği kötülüğün karşılığını hemen bulmuş.