Anne Keçinin Yavruları ile Kurt

Bir keçinin yedi yavrusu varmış. Bir kulübede yaşarlarmış. Anne keçi, her sabah erkenden kalkar, dağdan ot toplamak için çıkar, gidermiş. Yavruları da annesini kulübelerinin içinde beklermiş. Kapıyı kitler, içerde oynarlarmış. Anne keçi, evden çıkarken yavrularını hep tembihlermiş: — Aman yavrularım! Sakın ola, kapıyı kimseye açmayasınız. Ne olur ne olmaz, dermiş. Onlar da annelerinin sözünü tutar, kapıyı kimseye açmazlarmış. Anne keçi yavrularına: — Ben gelirsem, size ben geldim yavrularım. Sırtımda ot, mememde süt getirdim, derim. O zaman kapıyı açarsınız, dermiş. Onlar da: — Olur, derlermiş. Yavrular annelerinin sözünü dinlerler, öylece yaşayıp giderlermiş. Bir gün anne keçi kulübeden ayrılarak dağa ot toplamaya gitmiş. Bir kurt gizlice anne keçiyi izliyormuş. Anne keçi gider gitmez, kulübenin kapısına yaklaşmış. İçerdeki yavrulara: — Açın yavrularım! Ben geldim, diyerek kapıya tak tak vurmuş. Yavrular korkmuşlar, kurda: — Hayır, sen annemiz değilsin. Biz sana kapıyı açamayız, demişler. Onun üzerine kurt oradan ayrılmış, gitmiş. Akşam olunca anneleri gelmiş. Aynı sözü söylemiş: — Yavrularım açın, ben geldim. Sırtımda ot, mememde süt getirdim, demiş. Onlar da kapıyı açmışlar. Olanı annelerine anlatmışlar. Anneleri durumu anlayınca: — Çok iyi yapmışsınız yavrularım. Sakın kapıyı benden başkasına açmayasınız, demiş. Ertesi gün yine anne keçi evden ayrılmış. Kurt akşama kadar beklemiş. Annenin geldiğini gören kurt, onu iyice izlemiş. Anne keçinin kapıya geldiğinde açın yavrularım, sırtımda ot getirdim, mememde süt getirdim, dediğini duymuş. Ertesi sabah anne keçi evden ayrılığında kurt kapıya gelmiş ve yavru keçilere: — Açın yavrularım! Mememde süt getirdim, sırtımda ot getirdim, ben geldim, demiş. Yavrular: — Yoook! Sen annemiz değilsin, biz sana kapıyı açamayız, diye bağırmışlar. Kurt da oradan uzaklaşmış. Akşam olmuş, anne keçi eve gelmiş. Yavrular annelerine: — Yine birisi geldi, senin sözlerini söyledi. Biz kapıyı açmadık, demişler. Anne keçi: — Aferin yavrularım. İyi ki açmamışsınız. Ben bu sefer geldiğimde ayağımı uzatırım kapının arasından. O zaman benim geldiğimi bilirsiniz ve kapıyı açarsınız, demiş. Bunlar da: — Olur, demişler. Neyse anne yine gitmiş ot toplamaya. Kurt evden annenin gittiğini fark edince çıkmış, gelmiş. Sesini de incelterek yine demiş: — Yavrularım! Açın ben geldim, mememde süt getirdim, sırtımda ot getirdim, demiş. Yavrular: — Yoook! Sen bizim annemiz değilsin, demişler. — Niye, anneniz olmayayım, benim annenizim, demiş kurt. —Annemiz kapının arasından ayağını uzatırdı, demiş yavrular. Kurt hemen ayağının birisini kapının arasından içeri uzatmış. İncelemiş, bakmışlar: — Yoook! Bu annemizin ayağı değil. Annemizin ayağı beyazdı, demişler. Bunun üzerine kurt hemen oradan ayağını çekmiş. Doğru değirmene gitmiş. Çuvalın içine ayaklarını batırmış, una iyice bezemiş. Tekrar gelmiş, kapıya vurmuş: — Ben geldim yavrularım, mememde süt getirdim, sırtımda ot getirdim, ayağımı kapıdan uzatıyorum, demiş. Kapıdan ayağını uzatmış. Onlar da bakmışlar ki uzatılan ayak beyaz, kurdu anneleri sanmışlar. Kapıyı açmışlar. Kapıyı açar açmaz kurt, birer birer yavruları yutmuş. Sadece bir tanesi saklanabilmiş. Kurt onu bulamamış. O da öyle korkmuş ki hiç sesini çıkarmamış. Kurdun karnı doydu ya, gitmiş dereden bir de güzel su içmiş. Kulübenin yakınında bir yere yatmış, uyumuş. Neyse akşam olmuş. Anne gelmiş. Bir bakmış ki kulübenin kapısı açık. Korkuyla içeriye dalmış: — Yavrularım neredesiniz, diye bağırmış. Hiç ses yok. Kurdu görünce korku ile saklanan yavru keçi, saklandığı yerden yavaşça çıkmış: — Anne ben buradayım, demiş. Üzülerek olanları anlatmaya başlamış: — Kardeşlerimi kurt yedi. Bir ben kaldım, demiş. Anne deliye dönmüş, doğru derenin kenarına gitmiş. Gitmiş ki derenin kenarında kurt horul horul uyuyor. Hemen kurdun karnını açmış. Yavrularını hep çıkartmış. Hepsi sağ çıkmışlar, birlikte oynamaya başlamışlar. Tabii böyle kurdun karnında kaldıkları için çok korkmuşlar. Anneleri de kendilerini kurtardı, diye sevinmişler. Anne keçi yavrularına: — Toplayın taşları, getirin bakayım, demiş. Taşları toplayıp getirmişler. Kurdun karnına doldurmuşlar. Anne keçi kurdun karnını bir güzel dikmiş. Bunlar evlerine doğru yol alırken kurt uyanmış. Ayağa kalkmış ama yürüyememiş. Pat, bir oraya düşmüş, bir bu tarafa. Kurt oracıkta ölmüş. Çocuklar da bundan sonra daha dikkatli olacaklarına dair annelerine söz vermişler. Ondan sonra hiçbir kurt onları kandıramamış. Mutlu, mesut hayatlarını sürdürmüşler. Gökten üç elam düşmüş, biri masalcının, biri masalı dinleyen çocukların, biri de anne keçiyle yavrularının başına…