Yoksul Köylü ile Köy Ağası

Bir varmış, bir yokmuş. Vaktiyle yoksul bir köylü varmış. Derme çatma kulübesinde, karısı ve dokuz çocuğuyla yaşarmış. Yoksul köylünün çocukları bir gün açlıktan ağlamaya başlamışlar. Bunun üzerine köylü, kümesteki son kazını kesmeye karar vermiş. Köylünün hanımı, kazı temizlemiş ve güzelce pişirmiş. Fakat kazın yanında yiyecek bir lokma ekmekleri bile yokmuş. Ekmek olmadan sadece kazla hepsinin karnı da doymazmış. Köylü düşünmüş, taşınmış, pişmiş kazı da yanına alarak köyün ağasının kapısına gelmiş. Kapıyı çalmış. Ağanın yanına gelince: — Size mis gibi kızarmış bir kaz getirdim ağam. Kazın karşılığında bana biraz un verir misiniz, demiş. Kazı gören ağanın ağzı sulanmış. Onu içeri buyur etmiş. Sonra da köylüye: — Teşekkür ederim ama ben kaz paylaştırmayı hiç bilmem. Bunu bana ve aileme paylaştırır mısın, demiş. — Elbette efendim. Lafı mı olur, demiş köylü. Eline bıçağı almış. Kazın başını kesip, ağanın önüne bırakarak: — Bu baş sizindir. Çünkü bu evin başı sizsiniz ağam, demiş. Sonra kazın arkasını kesip evin hanımının önüne bırakmış. Ona da: — Evi koruyan ve her işin arkasında duran da hanımınız, bu da sizin hakkınızdır, demiş. Sonra kazın ayaklarını kesip ağanın oğullarının önüne bırakmış. Onlara da: — Siz siz olun daima babanızın izinden gidin, demiş. Daha sonra kazın kanatlarını kesmiş, onları da ağanın kızlarının önüne bırakmış. Kızlara: — Yakında evlenip, babanızın evinden uçacaksınız, bu kanatlar sizin hakkınızdır, demiş. Kazın gövdesini de kendine ayırarak: — Biz köylüler çalışırken çok yoruluyoruz. Kazın gövdesi bizi ancak doyurur ağam, bu da bizim hakkımızdır, demiş. Ağa, bu esprili köylünün zekâsından çok etkilenmiş. Ona bir çuval un ile para vermiş. Köylü un çuvalını, parayı ve kazın gövdesini yüklenip evine dönmüş. Ailesiyle birlikte undan ekmek yapıp kazın yanında bir güzel yemişler. Ağadan aldığı parayla da kendisine iş kuran köylü ailesiyle mutlu mesut bir ömür sürmüş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.