Ayı ve Yavru Enik Masalı 🐻

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, ağaçların yemyeşil olduğu, çiçeklerin mis gibi koktuğu, hayvanların barış içinde yaşadığı bir orman varmış. Bu ormanda bir kulübe, bu kulübenin içinde yaşlı bir adam, bu yaşlı adamın da yavru bir eniği varmış.

Bir gün yaşlı adam, yavru eniğini de alarak ava gitmiş. Bu, yavru eniğin ilk ava çıkışıymış. Tecrübesiz enik, ormanın güzelliklerine kapılmış. Mis kokulu çiçekleri koklaya koklaya, kelebekleri takip ede ede ormanda kaybolmuş. Ne yapacağını şaşırmış. Çünkü ihtiyar adam etrafında yokmuş. Eve dönüş yolunu da bilmiyormuş. Kara kara düşünürken birden kendine doğru yaklaşmakta olan bir ayı görmüş.

— Eyvah, bu ayı şimdi beni yer, demiş.

O anda aklına bir fikir gelmiş. Sırtını ayının geldiği tarafa dönmüş ve önündeki kemikleri yemeye başlamış. Ayının kendisine yaklaştığına emin olunca:

— Imm! Ne lezzetli ayıydı, etrafta başka ayı var mıdır acaba? Olsa da onu da yesem, demiş.

Ayı bu sözleri duyunca, korkmuş ve hemen geri dönmüş. Yavru enik de:

— Son anda canımı kurtardım, diye sevinmiş.

Olanları bir ağaçtan izleyen baykuş, bu fırsatı değerlendirmek istemiş ve ayıya gidip her şeyi anlatmış. Ayı, baykuştan duyduklarına çok kızmış. Baykuşa:

— Hadi gidelim de o yavruya gününü göstereyim, demiş.

Yavru enik, ayıyla beraber gelen baykuşu görünce baykuşun gerçeği anlattığını anlamış ama kaçıp saklanmamış. Yine kemiklere yumulup sırtını gelen ayıyla baykuşa dönmüş ve onların yaklaştığını fark edince:

— Nerde kaldı bu tembel baykuş! Yarım saat önce bir ayı daha getirmesi için gönderdim ama hâlâ ortalarda yok, demiş.

Bu sözleri duyan ayı, öfkeyle baykuşa bir pençe atıp kaçmış. Akılsız ayı olmayacak şeylerden korkup yuvasında saklanmış. Başkalarının mutsuzluğuyla mutlu olan baykuş da bunun bedelini canıyla ödemiş. Aklını kullanıp zor durumdan kurtulan enik ise bir daha sahibinin peşini bırakmamış. Sahibiyle mutlu mesut yaşamış. Enik ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…