Harbe Giden Sakakuşu

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarlarda bir kuşlar ülkesi varmış. Bu ülkede kuşlar bayramı varmış. Ülkenin padişahı kuşlar bayramında sarayına gelen bütün kuşları istedikleri renkte boyarmış. Saka kuşu da boyanmayı çok istiyormuş ama boya sırasında o kadar kuş bekliyormuş ki saka kuşuna bir türlü sıra gelmiyormuş. Tam sıra saka kuşuna geldiğinde ise padişahın boyası bitmiş. Saka kuşu bu duruma çok üzülmüş ama ülkenin padişahı bu kuşa: — Eğer sabredersen seneye önce seni boyarım, hem de herkesten daha güzel olursun, demiş. Saka kuşu bu teklifi kabul etmiş. Bütün yıl heyecanla o günü beklemiş. Ertesi yıl kuş boyama bayramı gelmiş. Saka kuşu yanına hanımını da alarak saraya gelmiş. O sene en ön sıradaymış. Padişah onu görünce hemen hatırlamış. Ona sabır ve anlayışla bayramı beklediği için teşekkür etmiş. Sonra da onu ve hanımını bugüne kadar görülmemiş bir güzellikte boyamış. Saka kuşu ile hanımı, ülkedeki tüm kuşlardan daha güzel olmuşlar. Hâllerinden memnun olan kuşlar, saraydan ayrılmışlar. Bunlar su kenarındaki ağacın dalına konmuşlar. O esnada oradan geçen bir adam, bu kuşları görmüş ve çok beğenmiş. Onları avlayarak ülkesinin padişahına götürmeye karar vermiş. Saka kuşu su içmeye indiğinde, hanımı ağaçta yalnız kalmış. Adam hemen bir tuzak kurmuş ve saka kuşunun hanımını yakalamış. Sonra da onu alıp padişaha götürmüş. Olanları uzaktan izleyen saka kuşu, hanımını kurtarmak için savaşmaya karar vermiş. Erkek saka kuşu, eline bir kılıç almış, omzuna da bir davul asmış, yola çıkmış. Bir yandan uçuyor bir yandan da: — Harbim var, harbim var, diye bağırıyormuş. Onun sesini duyan kaz: — Ne oldu saka kuşu, diye sormuş. Saka kuşu olanları bir bir anlatmış. Kaz duyduklarına inanamamış, bohçacı gibi bağırmış: — Vay utanmaz padişah vay! Kaz yemeyi de çok seviyormuş, bizi de avlayıp avlayıp götürüyorlar, padişah da kabul ediyormuş, demiş. Bu kaz bütün kümeslere gidip olanları bir bir anlatmış. Kazlar bir ordu kurmuşlar ve saka kuşuyla bir olmuşlar. Daha sonra saka kuşu bir arının yanına gitmiş, ona da: — Harbim var, diyerek başından geçenleri anlatmış. Arı, olanları arıların beyine anlatmış. Arıların beyi de arılardan oluşan kocaman bir ordu kurmuş. Saka kuşu önde, diğerleri arkada gitmişler. Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Onlar giderken saka kuşu bir atla karşılaşmış. Saka kuşu yukarıdan: — Harbe gidiyorum at kardeş, diye seslenmiş. At, kuşa bir bakmış: — Nereye gidiyorsun, demiş. O da: — Bir adam hanımımı yakaladı ve onu padişaha etti, onu kurtarmaya gidiyorum, harbim var, demiş. Bunları duyan at: — Bu padişaha benim tayımı da yakalayıp padişaha hediye ettiler. Padişah sürekli tayıma biniyor, ben de bütün atlara haber edeyim, biz de sana katılalım. Bugün sana yarın bize, demiş. Saka kuşu önde, kazlar, arılar, atlar arkada gidiyorlarmış. Bu orduyu gören kedi ile köpek, saka kuşuna seslenmişler: — Böyle toplanıp da nereye gidiyorsunuz, demişler. Saka kuşu olanları onlara anlatmış. Kedi ile köpek: — Bu padişah bizim de canımızı yaktı, biz de toplanalım, sana destek olalım, demişler. Böylece saka kuşu, kendisine hayvanlardan örülü koca bir ordu kurmuş. Bu ordu padişahın sarayına dayanmış. Kedi ile köpeklerin başı: — Ey kaz milleti, arı milleti, at milleti, bu padişahın bize yaptıkları artık yeter, haydi ileri, demiş. Padişah sarayının önündeki gürültüye çıkmış. Bir bakmış ki bir ucu doğuda bir ucu batıda koskoca bir ordu. Arılar dillerinde vızırtılarla yeri göğü inletiyorlarmış. Ordunun atları topçu olmuşlar. Padişah gördüklerine inanamamış. Birden saka kuşu ordusuna: — Hücum, diye emir vermiş. Arılar iğnelerini süngü gibi parlatmışlar, köpekler dişlerini bilemişler, atlar ayaklarını havaya kaldırmışlar ve saraya hücum etmişler. Onlar orada mücadele ederken kazlar uçarak saka kuşunun hanımını kurtarmışlar. Onu saraydan çıkarıp kocasının yanına getirmişler. Saka kuşunun hanımı, kocasının kendisi için koca bir ordu kurduğunu görünce çok mutlu olmuş. Böylece hayvanlar birliğin gücünü görmüşler. Saka kuşu ile hanımı ise asıl güzelliğin dış güzellikte olmadığını anlamışlar. Güzel değil, birlik olduklarında hayatta kalabileceklerini fark etmişler. Padişah ise sarayında ne olup bittiğini anlamamış bile. O günden sonra saka kuşu ve hanımı, daha güzel olmak için kuş bayramlarına katılmamışlar. Renkleriyle barışık olmuşlar. Etraflarını genişleterek güzelleştirmeye çalışmışlar. Onlar ermiş muratlarına, darısı kendiyle barışık olmayanların başına…