Mumdan Hanım

Zamanın birinde, bir padişah varmış. Padişahın tek oğlu, veziri de yanına alarak kendisi için kız aramaya çıkmış. Padişahın oğlu kız ararken herkesin evine gidip bacasına bakarmış. Bir de kimsesi olmayan bir karı koca varmış. Bu çiftin çocukları olmuyormuş. Adam, bütün camilerin, sarayların mumlarını yapan bir mumcuymuş. Bir gün mumcunun hanımı, kocasına: — Bize bir tane mumdan kız yap, Allah belki can verir, demiş. Kocası da: — Başımızı belaya mı sokacaksın, demiş. Daha sonra karısının ısrarına dayanamayan adam, mumdan güzel bir kız yapmış. Doğan aya sen doğma, ben doğayım diyecek kadar güzelmiş. Adam mumdan yaptığı kızın eline bir kasnak tutturarak ona nakış işliyormuş edası verdirmiş. Akşam olunca yaptığı kızı eve götürmüş. Karısı kızın güzelliği karşısında hem çok şaşırmış hem de mutlu olmuş. Ertesi gün kadın bahçeye bir sandalye koymuş, mumdan kızını da eline kasnağını tutturarak sandalyeye oturtmuş. Bir gün padişahın oğlu veziri ile yine kız aramaya koyulmuş. Kısa bir süre sonra mumcunun bahçesine gelmişler. Bir de ne görsünler, bahçede güzel mi güzel bir kız nakış işliyor. Padişahın oğlu kızı gerçek zannetmiş onu görür görmez: — İşte bu benim aradığım kız, diyerek oraya bayılıvermiş. Olanları duyan padişah, hemen mumcuyu çağırtmış. Mumcu padişahın kendisini sarayın mumlarını eksik verdiğini çağırttığını düşünüp korkmuş. Mumcunun korktuğu gibi olmamış hatta mumcu ikramlarla karşılanmış. Padişah mumcuya: — Mumcu Efendi, Allah’ın emriyle kızına talibim, demiş. Mumcunun rengi atmış, ne diyeceğini şaşırmış. Bunun üzerine padişah mumcuya: — Kızının rızasının olup olmadığını sor bana öyle cevap verirsin, demiş. Mumcu düşünceli düşünceli evine gelmiş. Karısına olanları anlatmış. Adamın karısı da: — Korkma, Allah büyüktür! Sen padişaha gidip kırk gün mühlet iste, demiş. Mumcu padişaha gidip mühlet istemiş, padişah da kabul etmiş. Yanına kırk günlük erzak alan mumcu, evine gelmiş. Hanımı ile mumdan kızı bahçeden içeriye almışlar. Kır gün boyunca Allah’a yalvarmışlar: — Allah’ım, sen bizim mumdan kızımıza can ver, diye dua etmişler. Kırkıncı gün bakmışlar ki mumdan kız, canlanmış, yürümeye başlamış ama konuşamıyormuş. Karı koca sevinçle: — Bu kadarı oldu ya Allah büyüktür, demişler. Mumcu padişaha haber göndermiş, Padişah düğünü başlatmış. Kırk gün kırk gece düğün olmuş. Böylece padişahın oğlu, beğendiği kızla evlenmiş. Padişahın oğlu çok mutluymuş ama hanımının konuşmamasına çok üzülüyormuş. Padişahın oğlu olanları arkadaşlarına anlatmış. Arkadaşları padişahın oğluna: — Hanım, öyle bir yemek yapacaksın ki ordum yiyecek, sivilim yiyecek, herkese yemek yetecek ama kimse sana yardım etmeyecek, dersen o zaman daralır, bunaldığı için de seninle konuşur, demişler. Padişahın oğlu eve gelip söylenenleri hanımına söylemiş. Hanımı da başını sallayarak eşinin söylediklerini onaylamış. Sabah olunca padişahın hanımı, kimseden yardım almadan yemekleri hazırlamaya başlamış. Bu arada padişahın oğlu da hanımını izliyormuş. Padişahın hanımı yemekleri masanın üzerine dizmiş, sıra ile onların tatlarına ve tuzlarına bakmaktaymış. Bütün yemeklerin tuzuna bakmış sıra dolmaya gelmiş. Dolmadan biraz ağzına alınca: — Eyvah! Yemeklerin hepsi güzel olmuş ama dolmanın tuzu biraz eksik olmuş, demiş. Padişahın oğlu saklandığı yerden çıkıp hanımına sarılmış. Müjde hemen mumcuya ve hanımına da verilmiş. Yeniden kırk gün kırk gece düğün yapılmış. Padişahın oğlu ile hanımı bir ömür muhabbet kuşları gibi birbirlerine sevgi dolu cümleler söylemişler. Çoluk çocuğa karışmışlar. Evlerinden neşe ve ses hiç eksik olmamış. Mutlu mesut yaşamışlar.