Sığırcık ile Üç Bacı

Bir zamanlar üç kızıyla yaşayan yaşlı bir kadın varmış. Bu kadın kızlarını büyütmek için gece gündüz çalışır, onca işi tek başına yaparmış. Yıllarca çalışıp durmuş. Çocuklarını yiyeceksiz, giyeceksiz bırakmamış. Günler günleri kovalamış, yaşlı kadının kızları büyümüşler, boylu poslu güzel kızlar olmuşlar. Zamanı gelince kendi yuvalarını kurmak istemişler. Birer birer evlenip yuvadan uçmuşlar. Kızların üçü de farklı köylere gelin gitmiş. Anneleri ise kendi köylerinde yalnız başına kalmış. Kadıncağızın kapısında bir ineğiyle bir sığırcık kuşu varmış. Ne zaman içi sıkılsa onlarla konuşurmuş. Özellikle sığırcık kuşu konuşmada ustaymış. İnek ile sığırcık kuşu, birbirlerinden hiç ayrılmazlarmış. Birlikte yemek yerler, birlikte çay içerlermiş. Zaman zaman ineğin üzerine konan, onun kurtlarını da temizleyen sığırcık, insan gibi vefalıymış. Yıllar yılları kovalamış, kadıncağız bir gün hastalanmış, iyice yerinden kalkamaz olmuş. Sığırcık kuşuna: — Benim güzel sığırcığım, kızlarıma git söyle, tez gelip şu hâlimi görsünler, bilsinler, demiş. Sığırcık gitmiş, önce büyük kızın evine varmış. O sırada büyük kızın elinde iki tane leğen varmış. Büyük bir telaş içinde, leğenleri kumlara sürterek temizlemeye çalışıyormuş. Sığırcık büyük kızın yanına yaklaştıktan sonra: — Annen çok hasta, yataktan kalkacak hâli yok. Sana selamı var. Seni hemen görmek ister. Git anneni gör, hâlini hatrını sorup geri dön, demiş. Kız: — Hemen giderdim fakat bu iki leğeni yıkayıp temizlemem gerekir, demiş. Onun bu cevabı sığırcığın pek hoşuna gitmemiş. Kıza: — Senin için bu iki leğenin yıkanması annenden daha mı önemli? Öyleyse ömür boyu bu iki leğenden ayrılma, demiş ve uçup oradan ayrılmış. Sığırcık böyle der demez, leğenler bir anda canlanmışlar. Biri kızın önüne diğeri de sırtına yapışmış. Kız, ne oluyor demeye kalmadan olduğu yere kapaklanmış. Tıpkı bir kaplumbağa gibi olmuş. Başlamış sürünmeye. Sürüne sürüne yürürken bir su çukuruna düşmüş. Ardından sığırcık, ortanca kızın yaşadığı yere uçmuş, varıp kızın penceresine konmuş. Kız, kendir* tezgâhı kurmuş, durmadan çalışıyor, bez dokuyormuş. Bir iki kez öten sığırcık önce kıza selam vermiş sonra da: — Annen çok hasta, hemen seni görmek istiyor, git anneni gör, sonra da evine geri dön, demiş. Kız: — Hemen giderdim fakat görüyorsun işim çok, pazara kadar şu kendiri dokumam gerekiyor, demiş. Sığırcık kıza kızıp: — Bu iş annenden daha mı önemli? Var öyleyse ömür boyu başını kaldırmadan kendir doku, tezgâhın arkandan düşmesin, demiş ve gitmiş. Tam o sırada tezgâh canlanmış, dolanıp kızın arkasına yapışmış. Kız kendini sağa sola atmaya başlamış. Oradan ayrılan sığırcık, uçmuş uçmuş küçük kızın yaşadığı yere varmış. Kızın penceresine konmuş, kız içeride, teknenin başında hızlı hızlı hamur yoğuruyormuş. Sığırcık kanatlarını çırpıp: — Annen çok hasta yataktan kalkacak hâli… der demez, küçük kız yerinden fırlamış. — Annem, diye bağırmış. Sığırcığın diğer sözlerini duymamış bile. Hamurlu ellerini yıkamadan annesinin köyünün yolunu tutmuş. Kızın bu hareketi sığırcığın çok hoşuna gitmiş. Kız köye doğru koşarken sığırcık da başı üstünde uçup şunları söylemiş: — Yüzün açık, dilin tatlı, yüreğin pek yumuşakmış. Sağ ol, annenin kadrini kıymetini bildiğin için senin de kıymetin bilinsin. İnsanlar sana, çocuklarına, çocuklarının çocuklarına da hürmet göstersinler, demiş. Sığırcığın bu duasının üzerinden çok az bir zaman geçmiş. Kız gerçekten de çok mutlu bir hayat sürmüş. Çocukları olmuş, onlar da annelerine saygı göstermişler. Hep sevgi ve iyiliklerle dolu bir hayat sürmüş. Annesine iyi davrandığı için hayat da ona hep iyilikler ve güzellikler getirmiş. Gökten üç elma düşmüş, biri bu masalı anlatanın, biri dinleyenin biri de annesini seven ve onu mutlu eden tüm çocukların başına... *kendir: Urgan, ip.