Yusuf Yılan

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde yaşamış bir yılan varmış. Bu yılanın adı Yusuf’muş. Yusuf yılan, yılanların şahıymış. Başı insan, vücudu yılan şeklindeymiş. Bir gün bir adam ormana karamuk* süpürgesi kesmeye gitmiş. Süpürge otunu kesmiş, hazırlamış, eşeğe yüklemiş. Meğer yılanların şahı Yusuf, şeleğin* arasına girmiş. Adam da ne bilsin, onu da şeleklerle eve getirmiş. Yusuf kimseye görünmeden dolaba girmiş, saklanmış. Evin hanımı evi temizleyip süpürmüş. Kadın evden çıkacağı sırada dolabın içindeki Yusuf: — Anne, diye seslenmiş. Kadın korkmuş. Akşam kocasına demiş ki: — Bey, bugün evi süpürdüm, odadan çıkacağım zaman biri bana anne, diye seslendi. Ben de çok korktum, demiş. Adam da: — Sen de ne diyorsun oğul diye seslenseydin. Bu sesi bir daha duyarsan ne diyorsun oğul, diye seslen, demiş. Bu ses her gün kadının kulağına gelmiş ama kadın cesaret edip cevap verememiş. Bir gün, iki gün, üç gün derken dördüncü gün kadının kocası: — Hanım, sen de bir seslen, korkma, demiş. Kadın: — Tamam, demiş. Kadın kocasından cesareti almış. Yine odayı temizlemiş, tam evden çıkacağı sırada da Yusuf yine: — Anne, diye seslenmiş. — Ne diyorsun oğul? Yavrum ne diyorsun, demiş kadın. Yusuf: — Anne, bana padişahın kızını isteyin, demiş. — Yavrum, padişah kızını bize verir mi? — Verir anne, yılanların şahı Yusuf’a istiyorum derseniz verir, demiş. — Tamam oğlum, demiş kadın. Efendim uzatmayalım. Akşam kadının kocası eve gelmiş. Hanımına: — Bugün cevap verdin mi, diye sormuş. — Bey, odanın temizliğini yaptım. Yine odadan tam çıkacağım zaman anne diye seslendi. Bende senden cesaret alıp ne diyorsun oğul dedim. Anne, babamla gidin padişahın kızını bana isteyin. Padişah size kızımı kime istiyorsunuz diye sorarsa da yılanların şahı Yusuf’a istiyoruz deyin, demiş. Bunlar gitmişler, padişahın sarayının önündeki binek taşına yan oturmuşlar. Sarayın muhafızları gelip bu karı kocaya: — Padişahın emri, binek taşına düz oturacaksınız. Herhangi bir arzunuz varsa da padişaha biz ileteceğiz, demişler. Bunlar da: — Dileğimiz padişahla görüşmektir, demişler. Muhafızlar padişahın yanına gitmişler: — Padişahım, seninle yüz yüze görüşmek isteyen bir karı koca var, demişler. Padişah, bunları kabul etmiş. Bu karı kocayı alıp padişahın huzuruna çıkarmışlar. Biraz boş beş ettikten sonra padişah bunlara: — Buyurun, arzunuz nedir, diye sormuş. —Padişahım, Allah’ın emri, peygamberin kavliyle kızınızı yılanların şahı Yusuf’a istiyoruz, demişler. Bunlar böyle söyleyince padişah: — Benim de sizden bir arzum var. Yusuf yılan bu isteğimi yerine getirirse kızımla bu konuyu konuşabilirim. Sabahleyin gün çaldıktan* bir müddet sonra saraya güneş vurup gözümü alıyor. Yusuf yılan, sarayın önündeki şu dağı yerle bir edip burayı dümdüz ederse kızımla bu konuyu konuşabilirim, demiş. Bunlar neticeyi alıp eve gelmişler. Ertesi gün kadın yine odayı temizleyip çıkarken Yusuf: — Anne, padişaha söylediniz mi? Padişah size ne yaptı, demiş. Kadın da: — Yavrum, isteğini yerine getirdik. Gittik, Allah’ın emri, peygamberin kavliyle padişahın kızına dünür olduk. Padişah da bizim dünürlüğümüzü reddetmedi. Benim dileğimi yerine getirirseniz kızımla bu durumu konuşurum yoksa olmaz, dedi. Senin sarayın karşısındaki dağı dümdüz etmeni istedi. Bunu yaparsan isteğini kızına iletecekmiş, dedi. Yusuf yılan da annesine: — Anne, siz merak etmeyin ben bu isteği yerine getiririm, demiş. Yılanların şahı bir gecede tüm yılanlara haber salmış. Yeraltından kazıya kazıya bir gecede dağı yerle bir etmişler. Padişah sabah uyanır uyanmaz sarayın camından gün içeri düşmüş. Bunu gören padişah, kendi kendine: — Yusuf yılan kızımı benden alacak, en iyisi bir dilek daha dileyeyim, demiş. Ertesi sabah Yusuf’un annesi ve babası yine padişahın yanına gelmişler. Padişaha dünür düşüp: — Padişahım! Allah’ın emri, peygamberin kavliyle kızınıza dünürüz. Bu işe olur deyin, demişler. Padişah: — Bir dileğim daha var, demiş. Anne ile baba: — Nedir padişahım, demişler. — Filan dağda bir su var. Eğer Yusuf o dağı yarıp dağın suyunu sarayın önünden akıtırsa Yusuf için kızımla konuşurum, yoksa konuşmam, demiş. Anneyle baba eve gelmişler. Ertesi sabah kadın yine odanın temizliğini yapmış, tam odadan çıkacağı zaman da Yusuf: — Anne, ne yaptınız, diye sormuş. Kadın: — Yavrum padişah bizi zora koşuyor. Filan dağda bir su varmış. Yusuf o suyu benim sarayımın önünden akıtırsa kızımla konuşurum yoksa konuşmam diyor, demiş. Yusuf: — Anne, siz rahatsız olmayın, ben bu işi de hallederim, demiş. Yusuf yine tüm yılanlara haber salmış, hepsi bir olup yol aça aça suyu dağdan sarayın önüne akıtmışlar. Sarın önünden suyun aktığını gören padişah: — Bu Yusuf, benden kızımı alacak, bir arzum daha kaldı. Onu da söyleyeyim, demiş. Ertesi gün bunlar yine saraya gitmişler. Padişahın kızına dünür olmuşlar: — Padişahım, iki dileğini de yerine getirdik. Şu işi artık tatlıya bağlayalım, demişler. Padişah: — Son bir dileğim kaldı. Eğer Yusuf, sizin kapınızdan bizim sarayın kapısının önüne kadar halı sererse ben de kızımla bu durumu konuşurum, demiş. Ertesi gün kadın yine odayı temizlemiş. Odadan çıkacağı zaman Yusuf yine seslenmiş: — Anne, padişah ne dedi, demiş. — Yavrum, padişah bizi yine zora koştu. Bir son dileği daha varmış. Bizim evin kapısından padişahın sarayına kadar halı serilmesini istedi, demiş. — Üzülme sen anne, ben bunu da hallederim, demiş Yusuf. Hemen tüm yılanlara yine haber salmış. Hepsi bir araya gelip kabuklarını çıkarmış. Padişahın sarayına kadar bu kabuklardan halı yapmışlar. Padişah sabah kalkınca olanları görmüş ama kızını da Yusuf’a vermek istememiş. Kendi kendine: — En iyisi sözümden döneyim, demiş. Anne ile baba saraya gelip huzura çıkmışlar ama padişah bu sefer onları dinlemeden: — Benim size verecek kızım yok, demiş. Bunlar çok üzülmüş, geri dönüp gelmişler. Ertesi gün Yusuf olanları annesinden öğrenmiş. Yusuf annesine: — Anne ben şimdi beni yılana dönüştüren kişinin kim olduğunu anladım, demiş. Siz şimdi saraya gidip padişahın kızına şu yüzüğü verin. Bunu sana Yusuf gönderdi deyin. Bu yüzükle babasının yüzüğünü değiştirsin. Onu da size versin beni bu hâle dönüştüren padişahtır, benim sihrimi bozacak da o yüzüktür, demiş. Anneyle baba yine saraya gidip içeri girmişler. Baba padişahla konuşurken anne gizlice kızın odasına gitmiş. Yusuf’un söylediklerini kıza anlatmış. Kız duyduklarına çok sevinmiş çünkü Yusuf’u yılana dönüştüren padişahmış. Kız akşam babası uyurken yüzükleri değiştirmiş. Sabah da yüzüğü Yusuf’un anne dediği kadına vermiş. Yusuf yüzüğüm içindeki suyu içince sihir bozulmuş. Eski hâline dönmüş. Sevdiği kızı saraydan kurtarmış. Kendisine yardım eden karı kocayı da yanına alarak kendi ülkesine götürmüş. Yusuf ile padişahın kızı evlenmişler. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine…